Column

Ik wens u voor 2018 een flinke portie Bibian

Bibian Mentel. Beeld anp

Ik weet niet of je mensen kunt voordragen voor een vermelding in de Dikke Van Dale, maar bij deze zou ik dat graag willen doen. Bibian Mentel mag er wat mij betreft wel in. En wat er ter verklaring achter haar naam moet komen, weet ik ook al, want ik bedoel: ze is inmiddels een begrip. 

Een begrip dat staat voor:  doorzettingsvermogen, optimisme, nooit bij de pakken neerzitten, altijd lachen en genieten van het leven.

De laatste dagen heb ik veel aan Bibian gedacht. Niet gek misschien, want de snowboardster kwam in bijna elk jaaroverzicht terug. Niet per se vanwege haar fantastische prestaties. Maar vooral omdat het leven haar zo kut gezind is. Pardon my French, het is ingegeven door het boek dat ze onlangs het levenslicht deed zien: 'Kut kanker!' En eigenlijk omschrijft dat woord vrij exact hoe haar leven is.

Inmiddels alweer achttien jaar geleden verzwikte Bibian haar enkel. Ze was professioneel snowboardster, de beste van ons land. Het was gewoon een zwikje. Paar scheurtjes in de banden. Niks ernstigs. Gek genoeg wilde haar enkel niet genezen, en de reden bleek na een tijdje: botkanker. In het scheenbeen. Stel je voor dat je die diagnose na zo'n op het oog lullige blessure krijgt. Operaties volgden, maar de kanker liet zich niet wegsnijden. In haar voorbereiding op de Spelen van Salt Lake City besloot Bibian het enige te doen wat de ziekte hopelijk zou stoppen: ze liet haar been amputeren.

Dag Spelen

Nu was ze een snowboardster met één been. Dag Spelen. Dag carrière, zou je zeggen. Maar niets bleek minder waar. Krap een jaar later werd Bibian Nederlands kampioen snowboardcross met haar vers aangemeten prothesebeen. Als vanouds: bij de valide sporters. Ze kon nog niet eens zonder krukken lopen toen ze alweer op het snowboard stond.

De kanker bleef haar achtervolgen, kwam telkens terug, acht keer maar liefst. Zware operaties en bestralingen volgden elkaar in rap tempo op. Bibian herstelde, revalideerde, pakte de draad weer op, bouwde aan haar conditie en reeg, ongelooflijk maar waar, ondanks alles snowboardtitels aan elkaar.

2017 was een rampjaar. Bibian werd zo ziek, door de kanker en een ziekenhuisbacterie, dat ze er bijna niet meer was. Haar nek, met een tumor bij een wervel, is zo broos dat een val met het snowboard een groot gevaar kan zijn. Net nu ze klaar was voor de Paralympics in Pyeongchang. Of ze kan gaan en hoe risicovol dat is, vertellen de artsen Bibian een dezer dagen. Of haar uiterst breekbare gezondheid deelname toestaat, daarvoor rest slechts hoop.

Aan dat alles dacht ik toen we elkaar een gelukkig en gezond Nieuwjaar wensten. Zo vanzelfsprekend rolt dat alleen over de lippen als je daar bijna nooit bij stil hoeft te staan. Hoe anders is dat als geluk en gezondheid wel cruciaal zijn. Wat wens je elkaar dan? Wat wens je iemand die de hoop dat ze ooit kankervrij zal zijn heeft opgegeven? Die er gewoon het beste van maakt? 'Het beste voor het nieuwe jaar' dan maar?

Nee. Ik wens Bibian van harte Pyeongchang. Die vermelding in de Van Dale, ook die wens ik haar. En u? U wens ik voor 2018 een flinke portie Bibian.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden