OpinieAsielbeleid

Ik voel me als Europeaan beschaamd, we laten getraumatiseerde mensen in de steek

De levenslust en de veerkracht van mensen in het vluchtelingenkamp op Lesbos vloeit weg als gevolg van het afhoudende Europese asielbeleid, merkte Sanne van der Kooij. 

Onlangs ben ik als vrijwillige arts teruggekeerd van vluchtelingenkamp Moria op Lesbos. Sindsdien slaap ik nauwelijks meer. Ik blijf ’s nachts woelen en denken: waar heb ik dit warme bed aan verdiend? De indrukken zijn onbeschrijfelijk.

Ik begeleidde een pas bevallen vrouw. Ze sprak niet meer vanwege haar trauma. Ze legde haar pasgeborene niet aan de borst. Verwijderd van haar moederinstinct liet ze het kind links liggen. In de avonduren hechtte ik snijwonden in onderarmen van jonge jongens die zichzelf uit wanhoop verwondden.

Ik zag stuk voor stuk getraumatiseerde mensen. Gevlucht met gevaar voor eigen leven. Voor de Taliban, omdat ze vertaler waren voor westerse troepen. Omdat hun huis, school en ziekenhuis gebombardeerd zijn door troepen van Assad. Zij wachten al jaren in Moria. Liggend op de koude grond in een geïmproviseerde tent, vaak met acht personen, elkaar hoestend uit de slaap houdend. Wachtend tot ze de asielprocedure mogen starten, die er meestal op uitdraait dat ze terug moeten.

Maar waarheen? Welk mens legt een gevaarlijke reis af, zonder idee waar te eindigen? Wie laat huis en haard zomaar achter? Dat doe je alleen omdat je niet anders kan.

Op dit moment ben ik er medeschuldig aan dat mensen zonder Europees paspoort, in levensbedreigende nood, niet geholpen worden. Het zijn stuk voor stuk mensen die willen overleven, en veerkrachtig zijn.

Machteloos

Maar nu, na vaak jaren opgesloten in een kamp op Europees grondgebied, zonder perspectief, verstomt de veerkracht. Mensen kunnen letterlijk niet meer praten. Ik als Europeaan ben daar medeverantwoordelijk voor. Ooit was ik een trotse Europeaan, maar nu schaam ik mij. Ik zie machteloos toe hoe mijn democratisch gekozen politieke vertegenwoordiging zich bij dit probleem op de vlakte houdt. Geen inhoudelijke en morele steun biedt aan Griekenland, dat onder grote stress gebukt gaat onder een vacuüm van politieke besluiten. De EU geeft geld, en koopt daarmee verantwoording af. Maar het gegeven dat duizenden mensen op zoek zijn naar veiligheid, is daarmee niet opgelost.

Het is alle hens aan dek. Europa is in solidariteit van mens tot mens verplicht de noodsituatie ter hand te nemen. Goede opvang in Europese landen. Veiligheid. Een warm bed. Dat is waar Europa voor zou moeten staan. Zolang de politieke nalatigheid niet wordt omgezet in daden slaap ik slecht, en voel ik mij een medeschuldige Europeaan.

Lees ook: 

Het debat over het Nederlandse asielbeleid moet over mensen gaan, niet over cijfers en kosten

Het zijn schokkende cijfers. Bijna negenduizend asielzoekers wachten in Nederlandse asielzoekerscentra op de start van hun asielprocedure. Op de stárt. Dat wachten duurt minstens een half jaar, maar kan oplopen tot het drievoudige daarvan. En dat is nog maar het begin van de procedure. In totaal wachten meer dan twintigduizend asielzoekers op een antwoord op de vraag of ze een verblijfsvergunning krijgen.

Het was al ellende op Lesbos, maar nu gaat het echt niet meer

Fotograaf Joris van Gennip was de afgelopen dagen op Lesbos, niet voor de eerste keer. De sfeer is er nu anders dan voorheen, stelt hij vast, grimmig en gespannen. Wat hij aantrof in en om vluchtelingenkamp Moria, legde hij met zijn camera vast.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden