Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik vind het wat gênant om zo op te schrijven, maar het is niet ­anders: ik smul ervan

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries. © Maartje Geels
Column

Het genot van lobbige modder, glibberend tussen je vingers door. Hoe vetter de blubber, hoe voller je handen en hoe dikker de donkere naaktslakken die voorzichtig hun kopjes over het zachte randje huid tussen je vingers door schuiven.

Ik kijk naar de wereldbekercross in Namen, naar de dikke rillen donkerbruine drek waar de renners doorheen rijden. Glijden. De blubber is zo vet dat-ie ondanks het grauwe daglicht glimt. Enkel mijn ogen nemen waar, maar mijn hele lichaam doet mee. De sensaties zijn overal voelbaar.

Lees verder na de advertentie
Het contrast van huiselijke ­taferelen en rauwe blubberfoto’s met een grimas van het afzien die ze op de sociale media laat zien: ik smul ervan

Langzaam kruipen de dikke modderslakken tussen je knokkels door, glijden ze richting je polsen. Als je maar behoedzaam genoeg knijpt, worden ze centimeters lang. De modder moet wel schoon zijn. Geen takjes, geen steentjes en ook geen gras om het glibberen te stokken.

Lobbig papje

Weinig vond ik lekkerder als kind dan in een plas kijken hoe de blubber is. Even voelen. Even woelen. Met een stok of gewoon met de blote hand. Daalt het zand meteen weer neer? Dan is de modder ongeschikt. Heeft een autoband al een vette rand gemaakt? Is daarmee te kneden, is het te mengen met water tot een lobbig papje?

Dan ging ik aan de gang. Met mijn vingers modderslakken maken. Of druipkastelen. Dan moest de modder met meer water geen lobbig papje, maar een smeuïg soepje zijn. Precies dun genoeg om het tussen tot een tuitje gevormde vingers door te laten druppen, kleine drupjes op ­elkaar, die vanzelf torentjes vormden. Stalagmieten, stalactieten, stalagmaten van modder maakte ik.

Misschien fietst Denise Betsema in de eerste helft van de wedstrijd daarom wel zo makkelijk door de rillen modder heen. Omdat ze recente ervaring heeft. Je kunt mij niet vertellen dat haar dochter en haar zoon niet buiten in de plassen spelen, op Texel, waar ze wonen met hun vader en hun moeder – de crossrevelatie van dit veldritseizoen. Denise fascineert mij de laatste weken ­mateloos.

Wereldtop

Het contrast van huiselijke ­taferelen en rauwe blubberfoto’s met een grimas van het afzien die ze op de sociale media laat zien, ik vind het wat gênant om zo op te schrijven, maar het is niet ­anders: ik smul ervan. Misschien heb ik onwillekeurig altijd ­gedacht dat veldrijders na de race ergens op stal gaan, om er een week later weer uit te komen voor opnieuw een modderbad. Misschien is mijn bewondering gewoon oneindig groot.

Ik denk, en ook dat schrijf ik met lichte gêne, dat laatste. Sterker, erg jaloers ben ik niet aangelegd, maar wat ik voel als ik naar Denise kijk raakt daar het dichtst aan. Ze is vijfentwintig jaar. Heeft twee kinderen van vier en zes. En in het crosscircuit is ze na een seizoen proberen plotseling absolute wereldtop.

Theoretisch vind ik dat het moederschap er niet bij gesleept moet worden als een vrouw een carrière heeft. Immers, bij mannen met een carrière is vaderschap doorgaans ook geen item. Maar in de praktijk voel ik ­bewondering. Wat een leven, en zo jong al. Zo rijk. En vooral: zo in evenwicht lijkt Denise ermee. Ik vind dat gewoon heel knap. ­Oneindig en onbeschrijflijk knap.

In de koers in Namen zakt ­Denise plek voor plek, de modder is vandaag toch wat te zwaar. Ze wint niet, staat niet eens op het podium. Een unicum als je naar de afgelopen weken kijkt. Maar voor treuren heeft ze niet zo heel veel tijd. Morgen zit ze weer in de modder. Bouwt ze druipkastelen, maakt ze naaktslakken. Wat moet dat relativerend zijn.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook:

Veldrijdster Denise Betsema ging voor een leerjaar, maar toen kwamen de overwinningen

Ze haalde verrassend brons op de EK in Rosmalen drie weken geleden, maar sinds afgelopen weekend is Denise Betsema (25) ineens écht een naam in het veldrijden. De Texelse won twee races op rij, waaronder op zondag de ‘klassieker’ in het zand van Koksijde.

Deel dit artikel

Het contrast van huiselijke ­taferelen en rauwe blubberfoto’s met een grimas van het afzien die ze op de sociale media laat zien: ik smul ervan