Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik vertrek én ik blijf een beetje

Opinie

Seada Nourhussen

Seada Nourhussen © Maartje Geels
Column

Gisteren heb ik een handtekening gezet die een einde maakt aan twaalf jaar bij Trouw. Op dat moment besefte ik pas dat ik bijna een derde van mijn leven bij deze krant heb gewerkt. 

Toen ik in 2005 de eerste keer de vloer op liep bij Trouw hoorde ik alleen getik op toetsenborden. Ik kwam van de veel drukkere Volkskrant-redactie aan de overkant en dacht: shit, hier wordt alléén maar gewerkt. De redactie bleek gevuld met mensen die niet alleen hard werken, maar ook veel lachen, goed kunnen feesten, naar elkaar omkijken en jonge verslaggevers zoals ik de ruimte geven voor ontwikkeling.

Lees verder na de advertentie

Na de Verdieping en de binnenlandredactie kwam ik bijna acht jaar geleden bij de buitenlandredactie terecht. Iets waar ik nooit zelf op was gekomen; van die types ging namelijk iets intimiderends uit. Dit waren de mensen die de héle wereld begrepen. Wat moest ik daar nou tussen? Maar het zijn de waardevolste jaren geworden. Door mijn fantastische collega’s en omdat ik me kon storten op het continent waar ik vandaan kom: Afrika.

Het zijn de waardevolste jaren geworden

De eerste Afrika-redacteur uit Afrika, daar wilde radioprogramma ‘Kunststof’ meer over weten. Maar ik ‘deed’ de 49 landen die onder mijn portefeuille vallen - Noord-Afrika wordt nog steeds niet meegerekend - nog maar drie maanden. Dus toen presentator Frenk van der Linden vroeg wie mijn favoriete ‘Afrikaanse filosofen’ waren stamelde ik wat. Waarop hij maar vroeg of mijn truitje - van het Nederlandse merk SuperTrash - ‘ook Afrikaans’ was. Kortom, het was geen fraai optreden.

Gegroeid

Wat een verschil met 2015, toen ik aanschoof om het te hebben over mijn maanden in Nigeria en we de diepte in gingen. In de tussentijd had ik dan ook met de slachtoffers van Charles Taylor gesproken in Sierra Leone, was ik in Congo in de kraag gevat door corrupte douaniers, bij reportages over landroof in Ethiopië door de politie meegenomen en had ik in Rwanda last minute een drieënhalf uur durend interview met president Kagame geregeld. Ik was wel wat gegroeid.

Maar ook de benadering van ‘Afrika’ heeft zich ontwikkeld. Afrikanen worden in de Nederlandse media godzijdank steeds minder als figuranten in hun eigen film opgevoerd, maar ook als deskundigen. Dat het gebrek daaraan meer een kwestie van onbekendheid of luiheid was dan desinteresse, bleek toen ik de Ivoriaanse journalist Alex Gbansé in Friesland opspoorde om de verkiezingscrisis in zijn land uit te leggen. Na het artikel in Trouw werd hij overspoeld met mediaverzoeken. Tegelijkertijd eisten andere Afrikaanse Nederlanders hun plek op. Nu schitteren Clarice Gargard en Kiza Magendane in de dagbladen en mijn opinies over de beeldvorming van Afrika en daaraan gekoppelde kwesties als racisme waren de opmaat naar deze column.

Afrikanen worden in de Nederlandse media godzijdank steeds minder als figuranten in hun eigen film opgevoerd, maar ook als deskundigen

Onderbelicht

Toch blijft ‘Afrika’ journalistiek gezien onderbelicht. Hoe kan het ook met één redacteur voor zo’n grote, complexe klomp aarde? Voor Europa zijn er op redacties gemiddeld drie. Terwijl Afrika juist nu, met een niet aflatende migratiediscussie, meer nuance en verdieping verdient. Maar ook omdat alle landen verschrikkelijk boeiend zijn. Dat merkte ik dit jaar weer met een migratieserie vanuit Senegal en Gambia en tijdens de val van president Robert Mugabe in Zimbabwe.

Dat ik die historische gebeurtenis nog mocht meemaken was de perfecte afsluiting van mijn Trouw-tijdperk. Ik dank u voor het lezen en ga door als hoofdredacteur van One World, een magazine dat staat voor een eerlijke en duurzame wereld. Maar voor wie nu een vreugdedansje maakt omdat ik verdwijn uit de krant: op deze plek blijf ik voorlopig de vinger op de zere plek leggen. Dus ik vertrek, maar ik blijf ook een beetje.

Meer columns lezen van Seada Nourhussen? Bekijk het dossier


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Het zijn de waardevolste jaren geworden

Afrikanen worden in de Nederlandse media godzijdank steeds minder als figuranten in hun eigen film opgevoerd, maar ook als deskundigen