Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik verhoogde de huur en voelde de grond onder mijn voeten hellen

Opinie

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra. © Jörgen Caris
Column

Ik vrees dat ik een huisjesmelker ben. Vlak voor de crisis kocht ik een klein appartement dat ik sinds ik samenwoon, verhuur. 

Vijfenveertig vierkante meter pensioen, was het idee. De rente was hoog toen ik het kocht, net als het risico dat de bank nam door mij, beginnende freelancer, een lening te verstrekken. En omdat ons systeem de absurde logica volgt waarin mensen met minder geld meer moeten betalen, waren mijn maandlasten aanzienlijk.

Lees verder na de advertentie

Jarenlang durfde ik niet meer huur te vragen dan ik er zelf aan kwijt was. Soms vroeg ik zelfs wat minder, als ik de huurder in kwestie aardig of zielig vond. Mijn belastingman verklaarde me vaak voor gek. Of ik soms een eenpersoons-woningbouwvereniging was. Nee, vervolgde hij moedeloos, zelfs een woningbouwvereniging zou niet zo weinig vragen.

Het kwam erop neer dat ik een huis had om te kunnen sparen, maar daar geld op aan het toeleggen was. Persoonlijk zat ik daar niet zo mee en dan vooral omdat ik het gevoel had dat ik mijn huurders een grote dienst bewees. Ik noemde dat morele winst. Tot de eerste huurder begon te klagen over een klemmende deur en of ik die zo snel mogelijk kon vervangen. Bij de klusjesman bleken mijn karmapunten weinig waard.

In mij huist een zeer hardleerse slijmbal, voortdurend uit op dankbaarheid

Ik verhoogde de huur - zo’n klein beetje maar? zuchtte de belastingman - en voelde de grond onder mijn voeten hellen. Want natuurlijk bleef het niet bij die ene deur en door de jaren heen werd langzaam duidelijk dat huurders over het algemeen niet zitten te wachten op een aardige huurbaas. Liever vinden ze je zelfs een beetje vervelend, dat maakt het makkelijker om binnen vierentwintig uur een nieuwe ketel te eisen.

Stemmetje

En laat ik eerlijk zijn, die eerste huurverhoging maakte ook een stemmetje in mij wakker, het stemmetje van de belastingman.

Vorige week liep de oude rente af, en omdat ik nu rijker ben dan tien jaar geleden hoef ik minder te betalen. Ik dacht aan het geld dat ik nu per maand zou overhouden en toen aan mijn huurder, die in de keuken werkt van een kleine broodjeszaak. De minst financieel betrouwbare van alle gegadigden, zei de makelaar nog. Maar ze lachte zo lief.

Ze zou gebaat zijn bij lagere lasten. Of laat ik eerlijk zijn: ik mis mijn morele winst. In mij huist een zeer hardleerse slijmbal, voortdurend uit op dankbaarheid. De slijmbal heeft vanmiddag een broodje besteld in het café waar mijn huurder werkt.

Het was een heerlijk broodje.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier al haar columns terug. 

Deel dit artikel

In mij huist een zeer hardleerse slijmbal, voortdurend uit op dankbaarheid