LezersreactiesTijd

‘Ik verheugde me op de zaterdagochtend: een ontbijt met koffie en Tijd’

Met de komst van de nieuwe weekendbijlage Tijdgeest in zicht, vroegen we u welk verhaal u het meeste is bijgebleven na al die jaren Tijd. U trakteerde ons op prachtige inkijkjes in wat we aan de keukentafel bij u losmaakten. Een selectie uit uw reacties.

Kop koffie

Mijn ouders lezen Trouw al sinds ik mij kan herinneren. Nu ik 26 ben en zelf een abonnement heb, verheug ik mij op vrijdagavond bij het naar bed gaan al op de volgende morgen. Een langzaam ontbijt met een kop warme koffie en Tijd. Eerst het grote artikel, de reacties op vorige week, dan Levenslessen. Daarna blader ik terug voor de columns.

Regelmatig liet ik een traan bij de columns van Mickelle Haest. Tot slot Beatrijs; zij stelt nooit teleur met een prachtig geformuleerd antwoord bij de zo vaak onnozele vragen. Ik kom er vaak grinnikend op terug bij andere Trouw-lezers. Bedankt Tijd voor de wijze lessen en die jarenlange vaste omlijsting van mijn weekend.

Sietske van Dijk, Rotterdam

Tekening

Het is de voorlaatste aflevering van Tijd (27 juni) die mij bij de keel grijpt. De nostalgische beschrijving die Sarah-Mie Luyckx van het Streekpad Westfriese Omringdijk geeft, bracht bij mij herinneringen uit een ver verleden naar boven. In mijn prille jeugd, 81 jaar geleden, tekende ik op de lagere school vuurtoren De Ven. Ik vond mijn tekening toen als kind al zeer geslaagd. Ik kreeg van de meester het cijfer 8½, wat ik toch een beetje mager vond. Ik moet er nodig toch een keer heen voor het te laat is.

Wim van Wijnen, Dordrecht

Elke Geurts

Afscheid van Tijd, en enige tijd geleden al afscheid van de columns van Elke Geurts over een huwelijkscrisis en een scheiding. Haar columns zijn mij bijgebleven als een hoogtepunt. Ontroerend, rake observaties, kwetsbaar, verdriet, blijdschap, een nieuw leven. Schitterend verwoord en heel invoelbaar zonder het mooier te maken dan het is.

Ivo Bouwman, Stein

Emma in de E1

Wat mij het meest is bijgebleven is de serie over Emma in de E1. Gerwin van der Werf schreef een seizoen lang over zijn dochter in een voetbalteam met voornamelijk jongens. Zelf was ik begin jaren zeventig trainer en coach van E- en D-junioren. In die tijd waren er echt geen pupillenmeisjes in beeld.

Karel Th. Eisses, Utrecht

Tijd is er altijd bij

Eerst valt hij op de mat bij de ouders, beiden 73, daarna gaat Tijd naar het huis van de dochter. Of mee bij haar backpackvakanties, Schotland met blote voeten in het gras, of voor de open haard. De dochter liet ze achter als ze wist dat er Nederlanders in het huis kwamen. Altijd de Levenslessen eerst, hoe denkt de mens, zou dit ook werken bij mij? denkt de dochter dan. Tijd helpt ontwikkelen, te ontspannen en te leren. En natuurlijk Beatrijs of de foto’s en ja ook, wat niet? Nou ja, u snapt, bijna alles wel... bedankt Tijd.

I. Boer, Rotterdam

Ook mijn zoon (17) is fan

Wat ontzettend jammer dat de krant stopt met Tijd! Het is altijd mijn favoriete deel van de krant geweest, en ook van mijn zoon van 17. Lekker ontspannend, menselijk, humoristisch. Ik hoop dat dat blijft in de nieuwe bijlage. Niet alles hoeft serieus te zijn. En kwetsbaarheid laten zien is een groot goed! Mij zijn vooral de interviews (Levenslessen) bijgebleven, zoals met Gabriel Anthonio over psychiatrie en zijn autistische zoon. Maar ook artikelen over het zzp’er-schap, veel leuke columns (Gerbrand Bakker, Erik Jan Harmens), Soap &Co van Harmen van Dijk, Karins recepten. Ik heb ideeën voor producten, mode en wandelingen opgedaan. De rubriek van Beatrijs Ritsema vond ik vaak hilarisch en herkenbaar om te lezen. Zeer gewaardeerd!

Justine Anschutz, Utrecht

Jasper

Het artikel dat mij het meest is bijgebleven ging over de dood van Jasper, de hond van Gerbrand Bakker.

A. de Visser, Lelystad

Pittig draadjesvlees

Een keukenprinses ben ik nooit geweest. Daarom was ik jarenlang heel blij met de grote variëteit aan kruidenmixen en wereldgerechten. Tot ik de rubriek van Karin Luiten ontdekte. Aangestoken door haar enthousiasme ben ik er achter gekomen dat koken zonder pakjes en zakjes eenvoudig, lekker en gezond is. Mijn favoriete recept? Het pittig draadjesvlees. Om je vingers bij op te eten. Dank, ‘mevrouw zonder pakjes en zakjes’ voor je kookinspiratie!

Esther Hensen, Tilburg

Kerriepoeder

De hoge prijs voor kerriepoeder van sterkok Jonnie Boer van de Librije in Zwolle in een recept van Karin Luiten bleef mij altijd bij. Ik was des duivels. Ook door de flegmatieke reactie van Karin op mijn ingezonden boze brief. Wildwoest was ik. Stamppot wilde ik van Karin maken. Haar droge reactie: ‘Dan verhoogt u toch de hypotheek van uw huis?’ Karin wist natuurlijk niet dat op het hoogtepunt van de crisis ons nieuwe mooie huis zwaar onder water was komen te staan en mijn vrouw en ik onze hoogopgeleide banen kwijtraakten – met twee aanstaande pubers. En wij noodgedwongen het huis moesten verkopen. Eigenlijk was ik kwaad op de hele situatie. En in de highbrow kerriepoederprijs van Karin en Jonnie culmineerde de hele santekraam tot een explosie van jewelste bij mij in de keuken.

Onlangs refereerde Karin met een kwinkslag in één van haar recepten naar die boze meneer en die kerriepoeder. Waarop mijn vrouw al lezend zei: ‘Henk, het is weer goed tussen jou en Karin!’ En dat is het gelukkig ook. Met ons thuis aan de keukentafel gaat het inmiddels weer stukken beter. Wat kerriepoeder in een recept al niet vermag. Een wijze levensles zullen we maar zeggen.

Henk Haan, Lelystad

Eén katern

Vooral tijdens deze lockdown hebben we erg genoten van het magazine, de bibliotheken waren dicht maar we hadden de krant: fantastisch. Wat ik jammer vind is dat Tijd en Letter & Geest nu in één katern zitten. Als je met zijn tweeën bent is het fijn om er allebei één te kunnen lezen en dan weer te ruilen, nu kan er maar één lezen. Maar ik snap dat het makkelijker is om te maken en te bezorgen.

Nella Slot, Den Haag

Moederlijf

Zelden werd ik zo geraakt door een column als ‘Moederlijf’ van Marjolijn van Heemstra (mei 2017). Het stuk hing nog maanden bij ons op de koelkast. Van Heemstra omschrijft op een prachtige manier de relatie tot haar lichaam nadat zij twee zoons heeft gekregen en gevoed. Zij gaf woorden aan hoe ik mij toen voelde: mijn lijf stond bijna volledig in het teken van mijn zes maanden oude zoon. Deze zin hielp mij dat te accepteren: ‘Mijn kinderen hebben blijvende sporen getrokken. Striemen, strepen, aderen, ruimte in mijn vel. Een landkaart van hun honger en hun groei.’

Hanneke de Zeeuw, Zeist

Aan tafel

Misschien komt het wat ijdel over omdat wij zelf een keer verschenen in de wekelijkse rubriek ‘Aan tafel’, maar wat was dat een leuke rubriek. Ik keek er elke week naar uit. Voor ons was het een leuke gebeurtenis. Het verhaal dat ik vertelde over onze tafel, een erfstuk van mijn oom, ontwerper Henk Chabot, werd mooi samengevat. Fotograaf Jörgen Caris deed er alles aan een mooie foto te maken. Sindsdien zijn we abonnee gebleven van Trouw en het magazine, dat ik altijd van de eerste tot de laatste bladzijde in bad lees.

Monique Chabot, Rotterdam

Online daten

Begin 2018, een artikel in Tijd van Charlot Verlouw over het (on)gemak van online dating. Een half jaar daarvoor ben ik gescheiden en ik zuig alle informatie erover in me op. Succesverhalen, is het niet meer een veemarkt, echte liefde? Ook ik stort me er met overgave in, probeer uit, maak de gekste, maar ook de mooiste dingen mee, ontmoet geweldige mensen waar ik nog steeds contact mee heb. Maar echte langdurige liefde? Nee... nog niet gevonden. Het daten staat even on hold. En als mensen me vragen: “En hoe is het met de liefde?” Zeg ik: “Goed! Ik hou steeds een beetje meer van mezelf!”

Willemien van der Gaag, Huizen

Duits leren

In 2014 schreef Maartje Wortel dat ze ‘Duits wilde leren, maar dan helemaal opnieuw’ en ging naar het Goethe Instituut in Berlijn. Dat wil ik ook, dacht ik. Duits was op het vwo mijn favoriete taal maar na het examen (1979) bleef het bij af en toe een Duits boek lezen. Het besluit was snel genomen, en nog in datzelfde jaar 2014 huurde ik een leuk appartement in de wijk Charlottenburg.

Een maand lang samen met mensen van alle leeftijden uit vele windstreken beter Duits leren en spreken bij Goethe. Verhitte discussies werden gevoerd, balletvoorstellingen, concerten en gezellige pleintjes bezocht. Het gaf me een boost en ik voelde me weer jong; ik heb er intens van genoten. Ik geloof dat het inmiddels weer tijd is om mijn Duits op te frissen.

Rita van der Linde, Alphen aan den Rijn

Joep!

Zaterdagmorgen, 22 juni. Nadat ik de krant een beetje doorgelezen heb, kijk ik snel in Tijd. Bij Buitenmens zie ik ineens Joep uit mijn groep 2 in de krant! Wat een verrassing: Salto-Joep! (er was nog een Joep in deze groep). Vrolijk loopt hij in een waadpak door de Drentse Aa! Mijn weekend is al geslaagd en maandag laat ik in onze klas de krant zien.

Josien Bronts, Assen

Uitmesten dat huis

Het stuk ‘Hoe de kringloop overstroomt door onze opruimwoede’ van Annette Wiesman dit voorjaar heeft me erg geholpen bij mijn eigen opruimwoede. Afgelopen weken heb ik mijn appartement ontdaan van spullen die geen tweede leven meer waard zijn. Wat overbleef zou ik naar kringloopwarenhuis Het Goed gebracht hebben, omdat ik vind dat je alleen verkoopbare spullen naar kringloopwinkels moet brengen, en ze niet als dumpplek moet gaan gebruiken. Omdat veel winkels hun laagdrempelig inbrengbeleid hebben omgegooid, bleef er voor mij niets meer over om op te ruimen: mijn kringloop was afgerond.

Joke van Overbruggen, Nuenen

Fotoboek

Acht jaar lang vulden Tijd-columnisten onze discussies aan, hielpen zij in het weekend Spaanse mosselen koken, snoeiden wij onze tuin en ideeën naar wijze raad van hovenier Jan of Beatrijs, en werden wij ontroerd, verrast en soms hilarisch onderhouden door levensverhalen van Marjolijn van Heemstra, Gerwin van der Werf of Erik Jan Harmens. Allemaal vertrouwde namen die het alledaagse van diepgang voorzagen en ons daarmee een kijkje in de eigen spiegels gaven. Het voelt als een fotoboek dat dichtslaat; gelukkig reizen we verder in de nieuwe Tijdgeest!

Annelies Siezenga, Hoofddorp

Kletspraatje

Ik moest onlangs met de trein naar Den Haag en ik had een oud exemplaar van uw blad meegenomen . Het ging over wie er nog zomaar een praatje maakt, van Iris Hannema. Ze stelt vast dat iedereen tegenwoordig in zijn telefoon staart en de kunst van een gesprekje voeren is verleerd. Dit vond ik grappig , want het was erg herkenbaar in de treincoupé waar ik in zat. Zelfs de illustraties waren identhiek.

Ruud Arends

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden