Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik trek nog maar geen conclusies over mijn nieuwe buurt Feijenoord

Home

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Jorgen Caris
Column

Afgelopen zaterdag ben ik verhuisd naar de spannendste stad van het land, en diezelfde dag bracht de Volkskrant een reportage over mijn nieuwe buurt. 

‘Onvrede in twee smaken’, luidde de kop in de krant. Het stuk beschreef hoe de Rotterdamse wijk Feijenoord – met een ‘ij’, anders dan de voetbalclub, zulke dingen leer je hier snel – wordt gedomineerd door twee kampen, die in zekere zin van elkaar afhankelijk zijn: Denk en PVV. De partij van Tunahan Kuzu – de man die zaterdag in het AD toegaf dat ‘niet alle Nederlanders nazaten van nazi’s zijn’ – werd hier met 20 procent van de stemmen de grootste, de PVV werd tweede, met 16 procent. Je kunt over mijn wijk zeggen wat je wilt, maar niet dat die saai is.

Lees verder na de advertentie

Daadwerkelijk vijandschap

Of de mensen in Feijenoord alleen politiek tegenover elkaar staan of dat er daadwerkelijk vijandschap tussen autochtonen en allochtonen heerst, moet ik nog gaan ontdekken. Het kan zijn dat beide groepen simpelweg gekozen hebben voor de partij waarvan ze voor zichzelf het meest verwachten, het is ook mogelijk dat ze via de stembus hun gram hebben willen halen op elkaar. 

In de Volkskrant wordt een hoogleraar geciteerd die zegt dat ‘er juist in wijken met een heel gemengde bevolkingssamenstelling botsingen zijn’. Maar bij kapsalon Syl Bulut – bij mij om de hoek – tekent de verslaggeefster op dat politieke meningsverschillen het leven niet bepalen. “Als mensen mij vertellen dat ze op Wilders stemmen, kijk ik niet raar”, zegt eigenaresse Zülfiye Bulut. “Ik knip iedereen. Je kunt het politiek oneens zijn, maar toch persoonlijk goed met elkaar omgaan.”

Teruglopend naar huis werd ik vergezeld door een po­li­tie­he­li­kop­ter, wat niet per se geruststellend was.

Nadat mijn hulptroepen zich zaterdag in het zweet hadden gewerkt, haalde ik ’s avonds wat Turkse pizza’s . Tevoren hadden we aan de keukentafel een kort debatje gevoerd over de vraag of het niet dubbelop is bij een Turk om Turkse pizza’s te vragen, maar dat bleek niet het geval: ze hadden ook Italiaanse. Teruglopend naar huis werd ik vergezeld door een politiehelikopter, wat niet per se geruststellend was. Een paar uur later las ik bij RTV-Rijnmond dat zich een schietpartij had voorgedaan, twee straten verderop. Een jongen van 17 was na een ruzie beschoten, maar ongedeerd gebleven. Eén kogel had zich in de motorkap van een geparkeerde auto geboord.

Het leek me het beste niet meteen conclusies te trekken over het lokale leefklimaat, en de volgende ochtend – gisteren dus – maakte ik een korte inspectietocht door de buurt, waar van verschillende kanten het gebeier van kerkklokken klonk. Dat moest de PVV-kiezers goed doen. Ik passeerde de Maranathakerk – donker baksteen uit 1930 – hield even halt bij een te koop staand huis met dertien kamers (vraagprijs 349.000 euro) en sloeg de hoek om naar de Beijerlandselaan. Bij theehuis Istanbul stond een tekst op het raam: ‘Niet fout parkeren aub’. Aan de overkant zag ik de winkel waar ik een paar weken geleden mijn laminaat had besteld. Toen de Turks-Nederlandse verkoopster mijn adres noteerde, had ik verteld hier binnenkort te komen wonen.

“Gezellig”, zei ze.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Teruglopend naar huis werd ik vergezeld door een po­li­tie­he­li­kop­ter, wat niet per se geruststellend was.