Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik schijn een verwrongen idee te hebben van het begrip aardigheid

Opinie

Elke Geurts

© Maartje Geels
Column

“Ik haat jullie allemaal!” brulde een man achter in de zaal. 

De man werd door twee mensen van de organisatie bij de arm gepakt en uit de ruimte verwijderd. Toen kon het literaire programma in de bibliotheek beginnen. Er waren vier schrijvers, een interviewster en een zaal vol mensen. We werden geïnterviewd over onze laatste boeken en we lazen eruit voor.

Lees verder na de advertentie

“Toen ik je boek las, vond ik dat je man vaak erg bot reageerde”, zei de interviewster. “Had jij niet ook soms zin hem van de trap te gooien?”

Ik vertelde dat een boek een boek is en dat ik een bepaalde kant van mijzelf ingezet heb tijdens het schrijven. Het kan zijn dat ik hem bij tijd en wijle van de trap had willen gooien, maar daar handelt de roman niet over.

“Ik vond het helemáál geen aardige man!” zei de interviewster weer.

“Dat zegt mijn therapeute nu ook steeds”, zei ik. “Ik schijn een verwrongen idee te hebben van het begrip aardigheid.”

“Je bent nu toch hoop ik wel écht over hem heen, hè?”

Ik probeerde de discussie terug te brengen naar de literatuur. Gelukkig was daar collega Henk van Straten die naast me zat en die in maart met zijn boek komt over zijn scheiding. Hij legde perfect uit hoe het werkt met materiaal dat voorhanden is en het maken van literatuur. Dat het hetzelfde werkt als in de schilderkunst. Als je een portret maakt, gaat het erom dat dat portret goed is geschilderd. Dat het dan een portret van je moeder betreft, doet er niet toe. Henk en ik gaan in het voorjaar ook samen op tournee met onze boeken. De verlater en de verlatene. Dat wordt volgens mij heel interessant.

Ik ben de andere man, zei hij. Ik glimlachte. Daar ben je dan. Eindelijk

Na het programma was er een borrel. Ik signeerde boeken, praatte met de aanwezigen en dronk twee witte wijntjes die zwaar vielen omdat ik nog niet had gegeten. Toen stond er ineens een man voor mijn neus, hij keek me recht aan.

“Ik ben de andere man”, zei hij.

Ik glimlachte. “Daar ben je dan. Eindelijk.”

De andere man glimlachte ongemakkelijk.

“Ik vroeg me al af waar je bleef”, zei ik.

De andere man pakte mijn handen vast.

“Ik heb je boek gelezen”, zei hij. “Ik kom je zeggen dat ik vind dat je de schuld daarin te veel bij jezelf legt. Dat klopt niet.”

“Wat aardig van je”, zei ik.

Schrijfster Elke Geurts beziet elke week haar leven. In november verscheen haar roman ‘Ik nog wel van jou’. Lees hier meer columns. 

Deel dit artikel

Ik ben de andere man, zei hij. Ik glimlachte. Daar ben je dan. Eindelijk