Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik niet? Dan jij ook niet

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Wie weet is de 18de november bepalend geweest voor mijn meningsvorming over de beweging van de gilets jaunes. Die zogenoemde gele hesjes, die afgelopen weekeinde ook in Nederland voet aan de grond probeerden te krijgen. 

Zonder succes en dat zegt wellicht meer over deze toch vreedzame samenleving, die niet snel warmloopt om barricades op te werpen. 

Lees verder na de advertentie

Slechts vijftig ­demonstranten op het Binnenhof en een armzalige poging om de A2 te blokkeren, die op een politie­kordon stuitte. Meer niet. Op de vraag van Maurice de Hond ‘Zou u het toejuichen als een gele hesjes-beweging in Nederland ontstaat?’ antwoordde maar 34 procent ja, en 55 procent nee.

Ik heb eerder verteld hoe ik op zondag 18 november met onze auto in een blokkade door gele hesjes terechtkwam in Zuid-Frankrijk. Het was de tweede dag van het protest dat nu ruim twee weken aan de gang is. We zijn allemaal ‘van het volk’ en dus geneigd naar de klachten van de vox populi te luisteren. Zeker als deze klachten worden geuit door vrouwen en mannen die met ernstige financiële problemen kampen. Dit nijvere volk in het geel wil vooral brood en de huur kunnen ­betalen en wie kan daar tegen zijn? Maar hoe welwillend ik ook was, ik zag van zeer dichtbij hoe het volk dat zich een stukje macht toe-eigent een onprettige indruk kan achterlaten. Grimmig werd het bij het passeren van de blok­kade bij het tolstation.

Dit nijvere volk in het geel wil vooral brood en de huur kunnen ­betalen en wie kan daar tegen zijn?

Gedaanteverwisseling

Afgelopen weekeinde in Parijs was te zien dat in net twee weken de essentie van het protest is veranderd. De voorhoede van het volk in het geel was in een gewelddadige bende ­gemuteerd, die door de incompetente bestuurders niet in toom kon worden gehouden. Wees lyrisch over het volk, bemin het en schrijf er prachtige verhandelingen over. Historische romans! Romantische literatuur! ‘Les Misérables’! Maar wees ook op je hoede voor snelle gedaantewisseling. Als het volk woest is en in beweging komt, kan zijn natuur met de snelheid van het licht omslaan. Vandaag word je op zijn schouders gehesen, maar morgen kan ook je hoofd het uiteinde van zijn speer sieren.

In Parijs werden zaterdag republikeinse symbolen besmeurd en werd een spoor van vernielingen achtergelaten. Wat het volk niet kan bemachtigen – winkels, restaurants, voertuigen – moet met een elan van nihilisme worden vernietigd: ik niet, dan jij ook niet. Ik zag op tv een man die tevergeefs de winkel probeerde te beschermen, waar hij als bediende zijn brood verdiende. “Maar ik werk hier!” herhaalde hij, terwijl hij de vernietigingsdrang van de aanvallers met zijn machteloze lijf probeerde tegen te houden. Hij werd bijkans gelyncht. Het volk vindt het zeer irritant als een van hen niet meewerkt. De rivieren van bloed, die vanaf 1792 onder de guillotine in Parijs vloeiden, waren er getuige van.

Ik ben nu om. Mijn lyrische elan van gisteren is nu verzand in een modder van geweld. De kleur van ­deze woeste vox populi die onze schermen vult, heeft nu voor mij het aanzien gekregen van een soort nieuw geel fascisme.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver.

Deel dit artikel

Dit nijvere volk in het geel wil vooral brood en de huur kunnen ­betalen en wie kan daar tegen zijn?