Beeld Trouw

Column Marijn de Vries

Ik moet steeds vaker fel zijn

Vroeger schreef ik op deze plek voor mijn moeder. Zes jaar geleden, toen ik met mijn column in Trouw begon. Mijn moeder, moet u weten, is een echte Trouw-lezeres. Deze krant is al zo’n beetje haar hele leven haar lijfblad, en ze is een paar dagen geleden zeventig geworden. Ze voldoet daarmee aan het profiel van de gemiddelde Trouw-abonnee, meende ik. Vandaar. Mijn moeder was nooit zo’n sportliefhebber, dus als mijn teksten haar pakten, als ik haar kon laten zien waarom sport zo mooi is, dan was mijn verhaal geslaagd.

Tegenwoordig schrijf ik niet meer alleen voor mijn moeder, realiseerde ik me deze week, toen ik mijmerde over wat ik zoal neerpen op deze plek. Ik vind het leuk de mens achter de sport te laten zien. Een andere invalshoek op een bekend thema te verschaffen, aan te zetten tot nadenken. De sport te bezingen, omdat het zo prachtig symbool staat voor het leven zelf. Dat deed ik vanaf het begin al. Maar steeds vaker voel ik de noodzaak fel te zijn.

Gelijkwaardigheid, daar gaat het dan eigenlijk altijd over. Of, zoals iemand me laatst vroeg: heb jij een hekel aan mannen? Huh, zei ik, een hekel aan mannen? Ik? Integendeel juist. Ik dacht even na en zei: waar ik wél een hekel aan heb, is bepaald gedrag van bepaalde mannen. En daar ben ik kritisch op. Heb ik een mening over.

Of, zoals mijn verloofde geregeld te horen krijgt: Die van jou heeft behoorlijk haar op de tanden hè, hahaha hohoho. Natuurlijk, ik kan het niet voor iedereen goed doen. Ik hoef ook niet door iedereen aardig gevonden te worden. Maar toch steekt het dat een man met een mening een krachtige vent is, en een vrouw met een mening, nou ja, vult u zelf maar in.

Ik heb systeemkritiek

Ik heb systeemkritiek op de sport, op de sportjournalistiek, op hoe we met sport omgaan als samenleving – als het aankomt op man/vrouw-kwesties. Dat wordt lang niet overal begrepen. Laat staan gepikt. Nu zou ik om de lieve vrede te bewaren milder kunnen zijn. Als je leuk meedoet met de mannen, is er als vrouwelijke sportjournalist weinig aan de hand. Dan kun je je behoorlijk handhaven. Maar als je systeemkritiek hebt, ben je binnen dat systeem niet meer overal welkom. Dus voor mezelf zou milder zijn beter zijn.

Maar het zou niet goed zijn voor de twee voor wie ik tegenwoordig ook schrijf: voor mijn twee dochters. De ene is er al twee jaar, de andere wordt over ongeveer drie weken geboren. Wat zou ik toch graag willen dat het als zij volwassen zijn niet alleen doodnormaal is dat een vrouwenteam door een man gecoacht wordt, maar ook andersom. Dat het niet meer als volstrekt logisch wordt gezien dat mannen meer verdienen in de sport dan vrouwen. En dat meisjes met ambitie ook écht sportcommentator of analist kunnen worden, en er niet af en toe bijgehaald worden bij grote toernooien, want dat is symboolpolitiek. Wat zou het mooi zijn als sportbesturen, sportredacties en de staf van een team of atleet voor een groter deel uit vrouwen zou bestaan.

Of ik minder fel was geweest als ik zonen had gehad? Ik denk het niet. Want wat het is met gelijkwaardigheid: mannen hoeven niet weg. Nee, er komen vrouwen bij. Niet omdat vrouwen het beter kunnen, maar omdat we het sámen beter kunnen. En daar worden we uiteindelijk allemaal beter van.

Tot over vier maanden.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u normaal gesproken elke maandag door het sportweekend, maar de komende maanden is zij met zwangerschapsverlof. Lees hier haar eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden