null Beeld
Beeld

ColumnBabah Tarawally

Ik kreeg net als Gario geen kans om mijn kant van het verhaal te vertellen

In Sierra Leone had ik twee helden: mijn opa en mijn vader. Twee mannen die met gebalde vuist rondliepen, discipline toonden en geen tegenspraak duldden. Beide mannen hadden visie en duidelijke doelen in het leven, die ze met passie nastreefden. Eenmaal volwassen wist ik dat ik in hun voetsporen zou treden. Echter, deze eigenschappen die hen zo succesvol maakten thuis, worden hier in Nederland gezien als een soort misdrijf.

De term ‘giftige mannelijkheid’ hoorde ik recent nog bij het uit de partij zetten van de tweede man Gario van Bij1. Gario ken ik als intelligent en welbespraakt, een kunstenaar met eigenzinnige ideeën. Hij neemt geen blad voor de mond en gaat moeilijke problemen niet uit de weg. Eigenschappen waar partijleider Simons ook mee is behept. Zou dit kunnen betekenen dat er twee kapiteins op het schip zaten? Een nummer één en twee die te veel op elkaar lijken?

Ik stond voor een dilemma toen ik eenmaal in Nederland was. Of in de voetsporen van mijn helden treden, of emanciperen en me aanpassen tot een zachte en fijngevoelige man. Ik koos voor het laatste. Op het moment dat de MeToo-discussie een paar jaar geleden begon, wist ik dat ik het juiste besluit had genomen om de transformatie aan te gaan. Zelfs in Sierra Leone zijn nu allerlei ontwikkelingen gaande rondom de krachtige man van weleer en vrouwen die hun rechten en erkenning opeisen.

Gario is aan de schandpaal genageld

Afgelopen week zette Bij1 Gario uit de partij. Zijn vrouwelijke collega’s zouden zich onveilig bij hem voelen. Ze vonden hem giftig, dominant, manipulatief en een man die verbaal geweld gebruikt om zijn gelijk te halen. Het gekke aan de situatie is dat Gario aangeeft dat Bij1 hem niet de kans heeft gegeven om zijn kant van het verhaal te vertellen. De woorden van de anonieme vrouwelijke collega’s, wier namen uit veiligheidsoverwegingen geheim worden gehouden, staan hier dus tegenover stilte. Gario is echter aan de schandpaal genageld, en slaat daarbij keihard terug.

Eén harde les die ik daaruit heb geleerd, is dat je als man geen ruzie moet maken met vrouwen. Je gaat het nooit van ze winnen. Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden in 2018. In een interview met het dagblad Trouw, ter gelegenheid van het uitkomen van mijn boek, maakte ik een fout door in te gaan op een vraag over een zwarte vrouw die veel betekend heeft voor de zwarte gemeenschap. Ik zou haar duizenden volgers hebben ontkend. Ik was de zwarte man die een zwarte vrouw afviel.

Ik kreeg net als Gario geen kans om mijn kant van het verhaal te vertellen. Op sociale media noemden vrouwen mij een misogynist. Er was zelfs één dame die op Twitter opriep mijn boek niet te kopen. Mijn excuses voor de pijn die mijn woorden bij hen veroorzaakten werden niet geaccepteerd. Ik zocht toenadering om mijn statement te verhelderen en met enkelen ben ik gelukkig weer on speaking terms. Helaas is onze relatie nooit meer hetzelfde geworden.

Hardbevochten posities

Zo leerde ik nog een belangrijke les. Een man met zachte eigenschappen werkt beter samen met vrouwen dan een eigenzinnige, koppige man. Die laatste zal de pijn die vrouwen eeuwenlang hebben ondergaan door mannelijk schrikbewind verder aanwakkeren. Nu vrouwen een inhaalslag aan het maken zijn, moeten wij mannen beseffen dat vrouwen hun hardbevochten posities niet zomaar afstaan. Ze willen dat we hen begrijpen en hen serieus nemen. Ook voor een intelligente man is het altijd verstandig om te leren luisteren.

Babah Tarawally is schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar op dit thema te kunnen verstaan. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden