null Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Ik kon de oranjevrolijkheid niet met de duistere Chinese werkelijkheid laten rijmen

Sylvain Ephimenco

Of het met het klimmen der jaren te maken heeft, weet ik niet. Maar steeds vaker bij de ochtendschifting van het nieuws vraag ik me af: wat zouden mijn lezers vandaag het liefst willen lezen? En ben ik dan in staat om diezelfde lezers een glimlach te ontfutselen, in plaats van ze met een donderpreek knock-out te slaan? Een bel zuurstof aan te reiken in plaats van een bord azijn? Je moet natuurlijk oppassen, want een te positieve instelling kan ook desoriënterend werken.

Vijf jaar geleden stelde Monic Slingerland de volgende vraag aan de lezers: ‘Is constructieve journalistiek oplichterij of een opluchting?’ Dit naar aanleiding van een tv-commercial waarin Trouw zich voorstelde als een constructieve krant: ‘Hetzelfde nieuws maar anders gebracht’. Ik schreef toen een pessimistisch stukje waarin ik me afvroeg of we soms ongemakkelijke feiten moesten kneden en persen totdat er een zonnestraal met rozengeur uitvloeide. Een dag later kwam Pieter Geenen met eens strip waarin de ‘constructieve krant’ uiteindelijk van zijn substantie was leeggeroofd: ‘Alle problemen opgelost!’ kraaide Anton Dingeman met in zijn handen een lege Trouw.

Misschien ben ik in mijn gedachten langzaam gaan schuiven de laatste jaren. Ik maakte onlangs in gedachten een bruggetje met deze discussie toen ik de column van Telegraaf-hoofdredacteur Paul Jansen las. ‘Hoe kunnen we na twee jaar van een ontwrichtende pandemie meer voorzien in de behoefte aan optimisme en perspectief’, vroeg hij zich af. Uit brieven van zijn lezers vernam hij dat ‘mensen positief nieuws nodig hebben’. Maar tot hoever ben je bereid te gaan om een positieve draai aan het malheur te geven?

De botsing van deze twee concepten voelde ik de laatste twee weken in mijn hoofd bonken. Er werd toch genoeg positiefs uitgestraald vanaf de olympische ringen in Peking? Het TeamNL was bezig aan een weelderige oogst van gouden medailles. Dit kleine land, dat het hoofdzakelijk van het schaatsen moet hebben bij de Olympische Spelen, hield gelijke trede met reuzen als de VS of China. En meer dan een chauvinistische beschouwing, was vooral het enthousiasme, de jeugd, vrolijkheid en het talent van Nederlandse deelnemers een wolk zuurstof na maanden van coronaverstikking.

Toch bleef mijn toetsenbord zwijgen. Ik kon de oranjevrolijkheid niet met de duistere Chinese werkelijkheid laten rijmen. Heb ik soms niet de laatste jaren in mijn columns aandacht geschonken aan Oeigoeren die door het China van Xi Jinping worden ontvoerd, vermoord, gemarteld of opgesloten? Maar onder deze principiële onthouding ligt wel een onderlaag schijnheiligheid. Want ik heb geen wedstrijd uit Peking gemist. Zoals velen heb ik gejuicht bij overwinningen, getreurd bij een val en van het interview met Ireen Wüst een brok in de keel gekregen. Ach. laten we bescheiden blijven: schijnheilig of principieel, het maakt weinig uit, omdat positief nieuws geen stukjesschrijver nodig heeft om de gemoedstoestand van de natie op te krikken.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden