Beeld Maartje Geels

Column Naema Tahir

Ik kom waarschijnlijk nooit over mijn heimwee naar Engeland en Pakistan heen

Ik moet iets onthullen. Als de dagen donker beginnen te worden, de feestdagen nabij zijn en de mensen praten over gezellig samenzijn met familie zo tegen het einde van het jaar, dan... dan denk ik aan Engeland.

Ja, daar heb ik wel vaker last van. Zeker wanneer het bijna Kerst is, denk ik aan Engeland. Om de een of andere reden associeer ik Kerst vooral met mijn geboorteland Engeland, waar ik mijn kinderjaren doorbracht en waar ze geen Sinterklaas kennen, maar volkomen voor Kerst gaan. Zoals een Engelse kennis me ooit zei: er gaat niets boven Kerst in Engeland. Klopt. Ik mis dat. Die Engelse obsessie met Kerstmis.

Dit jaar ga ik daarom, voor het eerst in bijna veertig jaar, de Kerst doorbrengen in Engeland. Kerstlichtjes kijken. Kerstbomen bewonderen. Britse televisieprogramma’s kijken, verzadigd van Britse kerstmaniertjes. En ook Engelse lekkernijen eten waar ik vaak van droom. Natuurlijk kan ik dat allemaal in Nederland doen, genoeg kerstlichtjes en kerstbomen en kabeltelevisie en zelfs Engels eten als je ernaar zoekt.

Maar het is niet hetzelfde. Ik wil omringd worden door herinneringen uit mijn jeugd, de Britse beleefdheid, de mince-pies met custard en de vele Pakistaanse toko’s die ik graag frequenteer. Want waar Engeland is, is Pakistan, en in Engeland kan ik naast mijn gemis van Engeland, mijn gemis van Pakistan ook tenietdoen.

Je oude vaderland missen, hoort niet

Eigenlijk is het dus niet echt voor Kerstmis dat ik naar Engeland ga. Maar om een gemis. Een heimwee. Eigenlijk twee keer heimwee. Bovendien zijn ze geheim. Geheim, omdat het niet hoort dat je je oude vaderland(en) mist, zeker als je geïntegreerd bent in Nederland. Je hoort nu toch bij Nederland?

Afgelopen oktober merkte ik het weer eens heel goed. Ik was uitgenodigd om in London een literair festival bij te wonen. Altijd leuk voor een auteur. Maar voor mij was die reis naar Londen ook extra zalvend voor de ziel, voor de inwendige mens. De avond ervoor had ik wat vrije tijd. Wekenlang had ik vooraf gefantaseerd wat ik met die vrije tijd zou gaan doen. En waarover ik gefantaseerd had, deed ik ook: ik at een chicken tikka masala in een Indiaas-Pakistaans restaurant. Daarna kocht ik in de supermarkt een lading chips met zout en azijn, Jelly Beans, en Wagonwheels, en Flake, en het prikdrankje Lucozade, lekkernijen uit mijn jeugd. In mijn hotelkamer, kijkend naar de Britse televisie, at ik heel mindful mijn snoepgoed op en waande me weer thuis.

Ik kom hier waarschijnlijk nooit overheen. Gelukkig is Engeland dichtbij. Ik kan er altijd heen en ben er zo. Dat scheelt. En daar, in Engeland, wonen zo veel Pakistanen en is zo veel Pakistaans, dat ook die andere heimwee er even genoegdoening wordt gegeven. Ik ben een gelukkig mens.

Maar hoe denkt u dat het zit met al die emigranten die soms een halve wereldbol verwijderd zijn van het land van oorsprong? Niet alleen met mensen die hiernaartoe gekomen zijn, maar ook met Nederlanders die naar Verweggistan zijn vertrokken? Sommige migranten keren uiteindelijk, moe van de strijd tegen de heimwee, terug naar het land van oorsprong. Vaak om vast te stellen dat ze zich ook daar niet meer thuis voelen. Ach, al die heimwee.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden