Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik kan heel spartaans leven, maar ook mijn wil knakt vaak genoeg

Opinie

Naema Tahir

© Maartje Geels
Column

De kaasboer in het buurtje waar ik woon, is er niet meer. Hij kon zijn zaak niet meer draaiend houden.  Scholieren met honger eten zijn kaas niet langer. Over honger gesproken...

Zeventien jaar lang heeft de kaasboer in onze wijk een winkel gehad, waar hij allerlei soorten kaas verkocht. Hij vertelde me dat hij goede jaren heeft gekend, jaren waarin zijn klanten op zaterdagen een nummertje moesten trekken, jaren waarin hij zeven man personeel had rondlopen, zoveel klanten had hij. 

Lees verder na de advertentie

De laatste jaren was het bergafwaarts gegaan. Hij had iedereen moeten ontslaan. Er was vaak niemand in zijn winkel. Als ik er kaas kocht, was ik meestal de enige klant en dan maakten we een praatje. Hij nam er de tijd voor. Zo kwamen we dan op de reden waarom zijn winkel niet meer draaide. Ik dacht het te weten. De supermarkten, zei ik. Mensen doen hun boodschappen in de supermarkten. En daar is vaak een versekaasafdeling.

Je bent iemand met constante eetdrang, een emotionele eter, of een feestbeest dat graag eet. Ik schijn alle drie te zijn.

Dat was niet de enige reden, antwoordde hij. Jongeren eten geen boterham met kaas meer, of minder dan vroeger, vertelde hij. Ze eten andere dingen voor de lunch. Ze gaan naar de frietzaak of de dönerzaak. Ze halen een reep chocola of een mueslibar in de supermarkt.

Happen in een kerststaaf

Wie kent dat niet? Scholieren in de supermarkt tijdens de lunchpauze. Bij de supermarkt in mijn buurt zijn het er zoveel, dat ze door het winkelpersoneel aan de deur worden tegengehouden. Steeds mag er maar een kleine groep de winkel in, terwijl de rest in de rij buiten moet wachten tot die ene groep weer buiten is. Vast wegens de overlast.

Wat kopen ze? Van alles. Chips, kaasstengels, croissants, gevulde dingen, koeken enzo. Ik zag eens een scholier happen in een hele kerststaaf met amandelspijs, en ook een met een zak vol Belgische wafels, die hij de een na de ander verorberde.

Ik ken dat, dat constant knagend gevoel van honger. Ik kan ook een hele zak met wafels op. Of een hele kerststol in een keer naar binnen werken.

Omdat ik zo verslaafd was aan zoet, begon ik twee jaar geleden aan een dieet, tussentijds vasten geheten. Ik leefde op twee maaltijden per dag, soms zelfs op een. Het werkte goed. Ik viel af, voelde me kiplekker. Maar ook ik kon het dieet niet volhouden en eet sinds januari weer gewoon. Te veel dus.

Ramadan-ervaring

Het vergt veel discipline en zelfkennis om je in te houden. Op de BBC-website heb je een test die je wat zelfkennis geeft. Deze vertelt je wat voor soort eter je bent en welk dieet bij je past. Er zijn drie categorieën; je hebt een constante eetdrang, je bent een emotionele eter, of je bent een feestbeest dat graag eet. Ik deed de test en ik schijn alle drie te zijn.

Nu heb ik een flinke discipline. Ik kan heel spartaans leven en kan goed zonder eten. Ik heb als moslima ook de nodige ramadan-ervaring en weet hoe ik van zonsopgang tot ondergang zonder eten én drinken kan overleven. En toch knakt ook mijn wil vaak genoeg.

Maar als je dat niet hebt, discipline, ben je aan de kapitalisten overgeleverd. De kapitalisten die ons voortdurend verleiden ons vol te stoppen.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Je bent iemand met constante eetdrang, een emotionele eter, of een feestbeest dat graag eet. Ik schijn alle drie te zijn.