ColumnBabah Tarawally

Ik kan de wereld niet laten voor wat die is

Wijs me je vriend aan en ik zeg wie je bent. Met deze uitspraak gaf mijn oma indirect te kennen of ze een vriend of vriendin afkeurde. Zij bezat het oerinstinct om foute invloeden rondom mij te kunnen identificeren. Meer dan eens had ze gelijk. Er waren inderdaad vrienden die mij het verkeerde pad op lokten. Ik vroeg haar hoe ze dat zo zeker kon weten. ‘Let op hun woorden’ zei ze, ‘dat wat we zeggen verjaart niet, ze volgen ons tot het eind. Daarom is het verstandig om altijd tot tien te tellen wanneer je in een boze bui reageert op mensen.’

Haar wijze woorden blijven voor mij relevant tot de dag van vandaag. Ik kies mijn nieuwe vrienden heel bewust. Net als de woorden die ik schrijf en de dingen die ik deel met de wereld. Noem het verstandig of gezonde zelfcensuur.

Een jaar geleden leerde ik Kris kennen. Onze eerste date vond plaats in haar favoriete café in een park. Op haar voorstel gingen we eerst wandelen met haar hond en daarna lekker koffie drinken. Kris houdt van het park, de groene omgeving, de vijver met zwemmende eendjes en de bijzondere geluiden van vogels. Dat stemt haar gevoelsleven positief. Ze sprak heel rustig, elk woord afwegend voor ze het de wereld instuurde. Terwijl ik mijn mensenbrein gebruik om dingen te analyseren, gebruikt zij haar reptielenbrein om dicht bij haar gevoel te blijven.

Vogels spotten

Tijdens onze date sprak ik over grote wereldproblemen als onrecht, discriminatie, racisme en het oneerlijk verdelen van welvaart. Onderwerpen waar Kris weinig affiniteit mee heeft. Zij sprak over de kleine maar net zo belangrijke zaken als liefde, klimaat, natuur en dieren. Ik ben omnivoor en zij is veganist. Ik heb een televisie thuis en zij niet. Ze ziet en voelt de wereld van binnenuit, daarvoor heeft ze geen televisie nodig. Ze sprak met ongekende passie over haar hobby: vogels spotten. We bleken totaal het tegenovergestelde van elkaar te zijn en toch trokken we als magnetische velden naar elkaar toe. Nu achteraf weet ik dat we elkaar juist aanvulden in de dingen die we zelf missen.

Hoewel onze ontmoeting niet tot een liefdesrelatie heeft geleid, blijft ze een belangrijke vriendin. Juist omdat ze naar de wereld kijkt met een blik die ik zelf niet ken. Ze leert me dat het niet de grootste zaken maar juist de kleine dingen zijn die haar leven zin geven. Ik bewonder haar kijk op de wereld maar wil haar leven niet met het mijne wisselen. Hiervoor verschillen we te veel. Mijn achtergrond en vertrekpunt in het leven zijn anders dan de hare. Ik heb niet de luxe om me alleen maar te verwonderen over de mooie natuur en de dieren. Ik voel de drang om actie te ondernemen om dingen te veranderen. Een gelijkwaardigere en rechtvaardigere wereld bouw ik niet als ik alleen in mijn eigen gevoel leef.

Focussen

Volgens Kris moet ik een hobby zoeken, vaak gaan wandelen in het bos of een hond nemen. Dat zal mij helpen om de wereld te laten voor wat het is en mij meer op mijzelf te laten focussen. Deels heeft ze gelijk, alleen kan ik de wereld niet laten voor wat die is. Een combinatie lijkt mij een goed voornemen voor 2021: naast mijn activisme voor een betere wereld een kleine Kris worden.

Babah Tarawally is schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar  op dit thema te kunnen verstaan. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden