null

OpinieArmoede

Ik kan als student niet rondkomen, maar er is geen vangnet

Beeld Trouw

Een buffertje voor onverwachte uitgaven kan ook studenten opbreken. Net als mensen in de bijstand met wat spaargeld komt Sharon van Geldere niet in aanmerking voor kwijtschelding van gemeentebelasting. ‘Nog meer schulden, ik schaam me.’

Het is half juni en ik heb nog maar 60 euro op mijn lopende én spaarrekening staan om de maand verder door te komen. Dat is niet nieuw voor mij of andere studenten.

Een dag eerder lees ik in Trouw een bijdrage van Titus Schlatmann van de Janskerkgemeente in Utrecht over armoedebeleid (Opinie, 14 juni). Het stuk gaat erover hoe mensen in de bijstand ook een buffer moeten kunnen opbouwen, maar daardoor niet in aanmerking komen voor kwijtschelding van gemeentebelasting. Dit stuk ontroerde mij. Niet alleen omdat ik vind dat mensen in de bijstand onterecht tegen worden gewerkt, maar ook omdat ik mij als studente in hun situatie kon herkennen.

Als uitwonend student bouw ik erg hoge schulden op. Naast collegegeld moet ik elke maand huur betalen in de private sector, aan een huisjesmelker. Dit alles kan ik, naast een fulltime studie, niet bekostigen met werk. Dat geldt voor veel andere studenten. Mijn inkomsten als stagiaire en als agrarisch medewerker zijn al onvoldoende voor mijn huur. De overige kosten voor levensonderhoud worden dus niet gedekt.

Ik durf niet te kijken naar mijn financiële overzicht

Daarom leen ik als student geld. Mijn studieschuld is nu zo hoog dat ik niet eens durf te kijken naar mijn financiële overzicht. Ik minimaliseer mijn schuld zoveel mogelijk tot het uiterste wat nodig is, maar toch schaam ik me ervoor. Net als een bijstandsgerechtigde zich schaamt voor de bijstand. “Geef toch minder uit of ga meer werken”, wordt wel eens geroepen. Nee, mijn schuld komt niet door financieel wangedrag en elke maand houd ik mijn financiën netjes bij. Mijn schulden komen doordat ik niet rondkom en ik ben niet de enige.

Het lijkt alsof er geen enkel sociaal vangnet meer is voor hen die niet rondkomen. Huurtoeslag is niet mogelijk, omdat de totale huur te hoog is om er voor in aanmerking te komen. De door de overheid ingecalculeerde bijdrage van ouders heb ik nooit mogen ontvangen. Niet omdat mijn ouders me dat niet gunnen. Zo’n bijdrage is voor hen simpelweg te veel met twee kinderen. Ook de kwijtschelding van gemeentelijke belastingen bleek niet mogelijk. Afgelopen jaar besloot ik maandelijks wat meer te lenen, zodat ik een buffer had voor de onverwachte coronakosten. De gemeente zag dit echter als vermogen. Hoewel ik overtuigend bewijs aanleverde voor mijn grote schulden en mijn onvermogen om dit hoge bedrag te betalen, wezen zij mijn kwijtschelding af. Net als mensen in de bijstand die Schlatmann beschrijft, voelde ik mij ongehoord, boos, verdrietig en beschaamd.

Ik zou nog zicht hebben op een betere toekomst na mijn studie. Maar daar ben ik niet zeker van. Steeds meer financiële horrorverhalen komen naar boven. Ik ben bang dat ik niet de laatste ben.

Lees ook:

Laat ook mensen in de bijstand een buffer kunnen opbouwen om schulden te voorkomen

Wie in de bijstand zit en met veel moeite een buffertje opbouwt voor onvoorziene uitgaven, krijgt geen kwijtschelding van gemeentebelasting. Onbegrijpelijk, vindt Titus Schlatmann, werkgroep Verantwoorde Buffers Oecumenische Janskerkgemeente Utrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden