null Beeld
Beeld

ColumnNaema Tahir

Ik hoop dat ook na corona de vergadering via Zoom blijft

Ik ben op weg naar mijn vergadering. Ik neem plaats aan mijn bureau, doe de computer aan en zoek de link voor mijn vergadering die op Zoom zal plaatshebben. Ik klik op die link. Niets. Nog een keer. O jee, de linkt werkt niet. Er resten nog twee minuten voor de vergadering. Snel mail ik de host, degene die de vergadering heeft georganiseerd. Gelukkig reageert ze meteen. Ze instrueert de helpdesk en die stuurt me een werkende link. De klok tikt.

Nu word ik enigszins zenuwachtig. Ik vind het namelijk kwalijk om laat te komen voor een vergadering. Dat zit diep. Nederlanders zijn zeer punctueel. Ook ik hou ervan. Maar ik kom natuurlijk uit een cultuur die het niet zo nauw neemt met de punctualiteit. Dat heeft zo zijn waardevolle redenen, die ik voor nu even terzijde laat. Wat ik wil zeggen is dat hoe bi- of tri- of multicultureel ik ook ben, en hoe prachtig dat ook is, ik doe altijd mijn best om met tijd monocultureel punctueel te zijn.

Ik ben laat, maar net niet te laat. Ik ben ook niet de laatste die laat is en dat is een troost. Langzaam druppelen de laatkomers de vergadering binnen. Het is ook wel een troost dat redelijk wat deelnemers problemen hebben gehad met de link, zoals ik. Zo voel je je niet de enige ‘afwijking’ onder de rest. Een voor een wordt iedereen welkom geheten door de host. ‘Goed dat je er bent,’ wordt er dan gezegd, of ‘Nou fijn dat alles werkt.’ Soms volgt een reactie, ‘Sorry, mijn internetconnectie hapert vandaag,’ of ‘Sorry, mijn camera doet raar.’

Een scherm vol met vierkante minibeelden

Als iedereen er is, zie je een scherm vol met vierkante minibeelden, de een naast de ander, de een boven de ander. In die eerste momenten van de vergadering gaat iedereen na of het allemaal goed werkt, camera, microfoon, of ze goed in beeld zijn.

Op dat moment besef ik dat de Zoomvergadering nivellerend werkt. Tijdens de Zoom maakt het niet uit waar je zit, je kan op beeld zomaar naast de baas verschijnen. Iedereen is ongeveer even groot in beeld, al is in de werkelijkheid de één langer dan de ander en kan door die lengte enigszins overwicht uitstralen. Ook de kledingstijl raakt meer op de achtergrond, al draagt de één een zondags pak en de ander een overhemd. Het oogcontact is niet direct: je ziet mensen naar hun scherm kijken, opzij, of iets naar beneden. Een beetje zoekende oogt het.

Ik merk voor het eerst tijdens vergaderen dat mijn stem luid genoeg is, dankzij de microfoon. Voor het eerst maak ik me geen zorgen om mijn zachte fluisterstem waar ik in de driedimensionale wereld vaak op word aangesproken. Het heeft wel wat, die gelijkstelling online. Als de coronapandemie over is, wens ik dat de vergadering via Zoom blijft. Niet altijd, maar zo af en toe.

In het directe contact leren we omgaan met elkaars verschillen. Maar soms zijn de verschillen groot en kunnen er drempels ontstaan om echt ontspannen contact te leggen. Als een online vergadering die drempels voor een keer wegneemt, kun je in het echte contact daar je voordeel mee doen.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden