Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik hief het mes en sloeg blind links en rechts om me heen

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Een vrolijk stuk schrijven was mijn bedoeling. Heus. Iets met Israëlische kippen op de hoogste trede van het Eurovisie songfestival. Maar voor ik besefte wat gaande was, botste ik tegen een onbekende in de straten van Parijs. 

Het was bijna negen uur zaterdagavond en nog niet donker in het Quartier de l’Opéra. Ik werd hem. Noem het een osmose of een versmelting met deze bebaarde jonge man.

Lees verder na de advertentie

Ik probeerde te begrijpen waarom ik zo jong als ik was, net 21 jaar geleden geboren in Tsjetsjenië, me opmaakte om mijn schepper nu al te ontmoeten. Want dat ik de volgende ochtend niet zou halen, was mijn enige zekerheid. Maar wat had ik in de decennia die hadden moeten volgen nog kunnen leren en hoe zouden mijn huidige overtuigingen nog klinken als ik de leeftijd van 60 of 70 jaar had kunnen halen?

Het mes in mijn vochtige hand voelde zwaar. Om mij heen renden passanten weg, vluchtend als een zwerm vogels na een schot hagel. Ik hief het mes en sloeg blind links en rechts om me heen, alsof ik het Parijse decor wilde trancheren. Of een denkbeeldig laken doormidden wilde snijden, dat mijn zicht op de realiteit ontnam. Of was de realiteit toch een droom?

Had ik werkelijk iets tegen dit land? Het had ons, mijn vader en moeder een nieuw leven gegeven

Er vielen mensen neer. Ik hoorde ze als machteloze trekpoppen op de straatstenen ploffen. Sommige riepen verbaasd om hulp. Ik schreeuwde uit volle borst de woorden die ik geleerd en vaak gehoord had op videobeelden. Maar had ik werkelijk iets tegen die mensen, liggend aan mijn voeten, of tegen hun land? Dit land had ons, mijn vader en mijn moeder, een onderdak en een nieuw leven gegeven. Mijn vader kreeg de status van politiek refugé. We waren vluchtelingen op zoek naar een andere toekomst. Moslims die door het katholieke land werden opgevangen. Op mijn twaalfde kreeg ik hun nationaliteit. Ik leerde de taal en maakte vrienden uit ditzelfde land. Overmorgen zullen die vrienden zich verbaasd uiten in de krantenkolommen. Ze zullen bevestigen dat ik discreet en ingetogen was. Aardig en behulpzaam. Geen vlieg kwaad deed. Dat ze nooit, maar dan ook nooit hadden gedacht...

Er zijn minstens tien minuten dat ik zwaaiend met een mes door de straten loop. Uit sommige cafés en restaurants galmt muziek uit Portugal. Het Eurovisie Songfestival. Dit land is nog niet aan de beurt, maar ik geloof dat ze overtuigd zijn van hun aanstaande overwinning. Ze hebben een liedje gemaakt dat nooit kan verliezen, denken ze. Omdat hun chanson de acceptatie en barmhartigheid jegens vluchtelingen zal vergroten. Een geëngageerd liedje over de geboorte van een Afrikaanse baby op volle zee. Het zangersduo is overtuigd van zijn missie: men wil met wat muziek en tekst de wereld heruitvinden, de mentaliteit definitief veranderen.

Ik wil alleen mijn schepper gehoorzamen. Maar ben ik ook zeker van zijn verlangens en geboden? Plots staan ze voor mij in hun donkere uniform. Ze schreeuwen iets en ik schreeuw terug. Nog harder. En ik ren nu, achter mijn mes aan, in hun richting. Zo snel mogelijk.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in zijn column heilige huisjes omver.

Lees ook: Franse oppositie eist hardere maatregelen na nieuwe aanslag in Parijs

Even voor negen uur zaterdagavond stak een man met een keukenmes van 10 centimeter in op voorbijgangers in een buurt met veel restaurants, theaters en cafés, tussen de Opéra Garnier en de effectenbeurs. 

Deel dit artikel

Had ik werkelijk iets tegen dit land? Het had ons, mijn vader en moeder een nieuw leven gegeven