Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik heb zin in dit Marokko. Ik heb zin in dit WK voetbal

Opinie

Abdelkader Benali

Abdelkader Benali © Maartje Geels
COLUMN

Manuel Marouan Da Costa Trindade Senoussi is de mooiste naam van het komende wereldkampioenschap voetbal. Zachtjes uitgesproken klinkt zijn naam als van een negentiende-eeuwse revolutionair, een anarchist beneveld door zijn machtshonger, een bloedlinke dromer. 

De drager van de naam, de speler in kwestie, leeft echter in het heden en vertelt ons iets over de geglobaliseerde wereld door waarin we leven, daarom trekt hij mijn aandacht. Tot voor kort wist ik weinig van deze voetballer. Manuel is geboren in geboren in Frankrijk, niet ver van Nancy. Hij heeft een Marokkaanse moeder en een Portugese vader. Tien jaar geleden speelde hij nog even voor PSV. Een grote belofte. Tikkeltje brutaal, kapsones. Hij werd geselecteerd voor het Portugese elftal. De centrale verdediger stond op het punt teamgenoot van de grote Ronaldo te worden. Het zou anders lopen. Manuel Da Costa Trindade Senoussi koos uiteindelijk voor Marokko - het land van zijn moeder. Manuel werd Marouan.

Lees verder na de advertentie
Het elftal is een multicultureel team. Dat het niet bezwijkt onder z'n in­ter­na­ti­o­na­li­teit is een wonder

Vrijdag zal deze voetballer, voorafgaande aan de wedstrijd tegen Iran, in het shirt van de Leeuwen van de Atlas het volkslied van Marokko zingen. En hij is niet de enige transnationale speler in dit Marokkaanse elftal.

Het elftal is een multicultureel team. Dat het niet bezwijkt onder z'n internationaliteit is een wonder.

Toen ik ter voorbereiding op mijn reis naar Rusland, waar ik het Marokkaans elftal zal volgen, de namen van de Marokkaanse spelers las moest ik een paar keer met mijn ogen knipperen. Manuel/Marouan is niet de enige transnationale naam. Sportief moet Marokko zich nog gaan bewijzen, de titel wereldkampioen internationalisering kan het niet meer ontgaan. Het basiselftal bestaat, op een enkele speler na, louter uit voetballers die opgegroeid zijn in Europa. In Marokko zelf is men er maar wat trots op dat de Europese voetballers hebben gekozen voor het land van hun voorvaderen. In het selecte gezelschap zitten voetballers met Ivoriaanse, Spaanse, Franse en Algerijnse wortels. De opstelling leest als een hymne aan de ontworteling. En het voetbal swingt de pan uit. In deze tijd van naar binnen gekeerd nationaal denken zijn deze spelers een verademing.

Dribbelen is een metafoor voor de creatieve mens die op speelse wijze ontsnapt aan de hem opgelegde beperking van de ontworteling

De sportjournalist Bart Vlietstra wijt de malaise in het Nederlandse voetbal aan ons gebrek aan dribbelvermogen. De Nederlander is het dribbelen verleerd omdat we voor krachtvoetbal hebben gekozen. Machtspolitiek boven fantasie, bruut geweld boven de zachte touch. Wie nu dribbelaars wil zien, moet naar het Marokkaanse elftal kijken.

Dribbelen is een metafoor voor de creatieve mens die op speelse wijze ontsnapt aan de hem opgelegde beperking van de ontworteling. Wie wil winnen, moet aan het strenge tactische systeem ontsnappen door te dribbelen. Net als in het echte leven. De linkerspits ontsnapt ongrijpbaar aan de harde tackels van de nationale barrières. Met een simpel een-tweetje omzeilt hij de bekrompen identiteitsvragen van de xenofoben en haatzaaiers. Dribbelen staat voor bevrijding, is lucht. Waar wordt gedribbeld wordt ruimte gecreëerd voor nieuwe initiatieven en ruime vergezichten.

Deze voetballers met de mooie transnationale namen worden gecomplementeerd door de Marokkaans-Nederlandse voetballers. Ziyech is geen tank. Ziyech is een rasdribbelaar die elk voetbalprobleem wil oplossen met finesse en techniek. De dribbelaar is net als de kunstenaar afkerig om het breekijzer van het botte geweld in te zetten, hij wint door schoonheid aan maximale effectiviteit te koppelen. De uitkomst ervan is poëzie.

Ik heb zin in dit Marokko.

Ik heb zin in dit WK voetbal.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met 'Bruiloft aan Zee', in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman 'De Langverwachte'. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees hier meer van zijn bijdragen.

Lees ook: De samenleving is op zoek naar iets om in te geloven

In het vliegtuig naar Tanger trekt een man de aandacht van Abdelkader Benali. Hij trakteert hem op een religieus betoog van twee uur slechts onderbroken door wat verbitterd gescheld op zijn ex-vrouw.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Het elftal is een multicultureel team. Dat het niet bezwijkt onder z'n in­ter­na­ti­o­na­li­teit is een wonder

Dribbelen is een metafoor voor de creatieve mens die op speelse wijze ontsnapt aan de hem opgelegde beperking van de ontworteling