Column Stevo Akkerman

Ik heb slecht nieuws: wij zijn allemaal fragilo's

Als reactie op een column kreeg ik laatst per Twitter de verwensing ‘Val toch dood, man’ toegevoegd. Meestal negeer ik dergelijke opmerkingen, maar ditmaal kon ik me niet inhouden en schreef ik terug dat ik het advies zeker op zou volgen, al wist ik nog niet wanneer.

Dat was natuurlijk snedig bedoeld, en ik geef toe dat ik er zelf best tevreden over was, maar daarmee is niet alles gezegd. Er zat ook een ernstig randje aan, vanwege de niet te onderdrukken gedachte aan mijn eigen sterfelijkheid. Vroeger had ik dat niet, vroeger was ik eeuwig jong, tot een tia me een paar jaar geleden wijzer maakte.

Misschien is het daarom dat bij al het wereldnieuws, dat dezer dagen toch gewichtig genoeg is, mij toch andere verhalen uit de krant het meest bijblijven. Zoals het interview met oud-journalist en schrijver Henk Blanken, geboren in 1959 en sinds 2011 parkinsonpatiënt. Vijftig procent kans heeft hij op dementie en hij doet zijn uiterste best te bedenken wat een goede dood zou zijn, of liever: wat het goede moment zou zijn. En wie dat dan moet regelen. Iemand moet zorgen dat hij, als hij er niet meer had willen zijn, euthanasie krijgt. “Omdat ik het vernederend vind om zo bekeken te worden door mijn kinderen en vrienden.” Na die zin was het nog lang onrustig in mijn hoofd.

Allemaal huppelend naar de drogist voor verouderingskuren!

Een dag eerder had in de rubriek ‘Naschrift’ het portret gestaan van onderwijsman Paul Baartman, een alleskunner die beresterk was, je zag het op de foto’s die erbij stonden. Tot hij een hersentumor kreeg en overleed, 49 jaar oud. Dat een pagina verderop de lof werd gezongen op de derde levensfase, die van voormalige bejaarden een soort uitgestelde yuppen maakt, voelde wel een beetje wrang. Natuurlijk is het zo dat de statistieken laten zien dat we steeds langer en gezonder leven, maar ik kreeg nogal jeuk van het idee om ouderen voortaan ‘vitalo’s’ te noemen, mede vanwege de ‘prettige mediterrane associaties met la dolce vita’. Alternatieve voorstellen (‘welzijnskampioenen, kwiekzilveren, herfstbloeiers, rimpelridders’) gingen al even vrolijk voorbij aan elke eventuele narigheid. Allemaal huppelend naar de drogist, naar het schap met de verouderingskuren!

Een ingezonden brief van Marinus van den Berg, die tussen haakjes zijn leeftijd vermeldde (72), sloeg wat mij betreft de spijker op zijn kop. Hij vroeg aandacht voor ‘de mensen die niet zo vitaal ouder worden, de mensen die hun vitaliteit verliezen’ en concludeerde: “Je eigen leeftijd kunnen leven en daar wijs mee om kunnen gaan, is ook een weg”. Dat lijkt me voor iedereen, op elk moment, het enige wat telt. We kunnen de ouderdom zo lang mogelijk voor ons uit willen duwen, en dat doe ik (56) ook, maar de kwetsbaarheid vergezelt ons elke dag. Onze levensfase is altijd die tussen geboorte en dood.

Ik schrijf deze regels na een onderzoek in het ziekenhuis, en het is nog herfst ook, dat verklaart wellicht mijn stemming. Je kunt vitaal zijn en toch ook fragiel. Sterker nog, ik heb slecht nieuws: wij zijn allemaal fragilo’s.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Lees ook:

‘Ik denk niet dat ik veel mis door de keuze om op tijd te sterven. ’

Hoe ga je op tijd dood? Geef naasten een grotere stem in euthanasie bij dementie, stelt Henk Blanken voor in zijn nieuwe boek ‘Beginnen over het einde’.

Yep wordt jop, maar vitalo is nóg beter

Mensen in de ‘derde levensfase’ zijn nog niet oud, maar hoe noemen we ze dan wel? 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden