Beeld Trouw

Column Sylvain Ephimenco

Ik heb een zwak voor de politieke boerderij die Partij voor de Dieren heet

Het is nog niet zo lang geleden dat de media een kroon van laurier op het hoofd van Marianne Thieme zetten en haar Partij voor de Dieren (PvdD) bejubelden. Vorig jaar noteerde Wilma Kieskamp in een column in deze krant dat de media niet eerder zo positief waren geweest over de PvdD. Ze citeerde enkele krantenkoppen als ‘Het stille succes van de PvdD’ en voorspelde: ‘Let op, van die partij gaan we nog veel horen het komende politieke jaar.’ Nu zou je cynisch kunnen opmerken dat deze voorspelling is uitgekomen. De dierenpartij is een grote bende waar men zuiveringen van gedachten en uitsluiting van personen hanteert. De aandacht van de media is er wel, maar uitsluitend negatief.

Vorige week hebben twee peilinstituten het virtuele zetelkapitaal van de enige dierenpartij die Nederland rijk is, gehalveerd: van acht zetels nog deze zomer naar vier nu. Zelfs één minder dan bij de laatste verkiezingen. De strubbelingen binnen de partij voor vacht en veren en het vertrek van prinses Marianne hebben voor een desastreus effect gezorgd. 

Politieke boerderij

Maar mij zie je geen gat in de lucht springen. Hoewel ik nooit op die partij zou stemmen – dit vanwege alle duistere figuren van het dierenactivisme die er om heen cirkelen – heb ik een zwak voor deze politieke boerderij. Erger nog: ik ben geneigd de orthodoxe vleugel te steunen die binnen die partij niets ziet in het uitbreiden van de partijthematiek naar diervrije onderwerpen. Ook ben ik het eens met Thieme voor wie samenwerking met een partij als GroenLinks onmogelijk leek omdat ook daar geldt: ‘de mens is centraal’. Precies! We hebben eindelijk een partij voor viervoeters en dat moeten we koesteren. Samenwerking met mensen die ‘dode dieren eten’ en onverdoofd slachten geen probleem vinden, zou onverantwoord zijn.

Dat zwak voor de PvdD heb ik ook vanwege Bello, onze mini-Yorkshire. Misschien is het toeval maar hij kwam bij ons binnen praktisch in dezelfde periode dat de PvdD de Tweede Kamer binnenstapte. Ik wil geen parallel trekken maar Bello heeft nu de gemiddelde leeftijd bereikt (14 jaar) waarop mini-Yorkshires de pijp aan de Maarten der natte neuzen geven. Hij ziet amper het koekje dat je voor hem tussen zijn pootjes deponeert, rent niet meer, snurkt de hele dag in zijn mandje en is helemaal doof. Communicatie is amper mogelijk behalve via telepathie waarin, zoals bekend, honden erg goed zijn. 

Toen ik om zijn mening over de PvdD vroeg, zond hij me onmiddellijk zijn guitige gedachten: “Ze zijn daar van de ratten besnuffeld bij de PvdD! En daarom kiezen hun kiezers het hazenpad want als er één schaap over de dam is, volgen er meer. Ik ga geen oude koeien uit de sloot halen, maar hun sektarische denken is allang bekend. Ze kunnen niet uitstaan dat elk vogeltje zingt zoals het gebekt is en hebben hun voorzitter daarom geroyeerd. En als het kalf verdronken is, komt natuurlijk de aap uit de mouw. Maar wij, dieren, zijn niet gek en weten dat je met die PvdD een kat in de zak koopt: geen hond die ooit er op heeft gestemd. Letterlijk!”

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden