Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik heb de Franse vlag nog een ochtend laten hangen, maar niemand vond het nodig te toeteren

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
Column

Sinds de Romeinen weten we dat de mens vooral Panem et circenses (brood en spelen) wil. Intussen hoeven we gelukkig niet meer alleen op tarwe te kauwen, maar ook niet meer naar opengereten gladiatoren te turen.

En terwijl we tegenwoordig een delicate langoest van zijn schild ontdoen, kijken we met een pruillip op een flatscreen van 55 inch naar de volgende WK-partij in Rusland. De zure columnist – met dank aan de sociale netwerken! – die ik geworden ben, heeft in de loop der jaren wat van zijn passie voor die circenses verloren. 

Lees verder na de advertentie

Misschien komt dat door de enorme teleurstellingen die het balspelletje kan veroorzaken. Mijn eerste klap van wereldformaat kreeg ik de zomer van 1974. Ik was verliefd geworden op een Nederlandse en ook op haar land, muurkroketten en het triumviraat Cruijff-Rep-Rensenbrink. De WK-finale tegen Duitsland zag ik op een scherm van postzegelgrootte op de Spaanse camping Els Pins en dit in een afgesloten tent met ongeveer honderd mannen erin. 

De hele buurt en heel wat vrienden waren benieuwd naar de bloedige strijd die bij de Ephi’s aanstaande was

Na die benauwde en onverwachte 2-1 stierf ik iedere dag tot aan het einde van de vakantie duizend doden. Daarna kwam als existentiële domper de verloren halve WK-finale in Sevilla van Frankrijk tegen het Duitsland van crimineel Schumacher (die de kaak van de Franse Battiston brak) met als handlanger de Nederlandse scheidsrechter Charles Corver. In 2006 kwam de genadeslag met de WK-finale Frankrijk-Italië waarin Zidane de Italiaan Materazzi een schandelijke kopstoot verkocht, het veld werd uitgestuurd en zijn ploeg hielp verliezen.

Een Franse én Belgische vlag aan het hek

Waarom zou ik nu mijn hart voor nog meer ellende openstellen? Omdat ik bij jongere collega’s lees dat je alleen dribbelend in het paradijs wordt toegelaten en met eenvoudige een-tweetjes de bekrompenen en xenofoben van deze wereld monddood kunt maken.

Vorige week bestelde ik daarom gedecideerd bij Amazon.it voor 7,50 euro elk, een Franse en een Belgische vlag. Ze werden net op tijd bezorgd en aan het hek van ons Italiaanse verblijf gehangen. Ik kan er ook weinig aan doen dat Geliefde als Brusselse in Schaarbeek is geboren en gek is op mosselen met Vlaamse frieten.

De hele buurt en heel wat vrienden waren benieuwd naar de bloedige strijd die bij de Ephi’s aanstaande was. Eergisteren, voor de halve finale, wilden ze allemaal een plek in de gazebo (pergola) van onze tuin bemachtigen. We lieten een tiental toe en deden ons best om schreeuwend een echtelijke scheiding te simuleren. Totdat ik een helft en een paar glazen Chianti verder, vóór onze 43 inch in slaap viel. Het was mijn Italiaanse vriend Piero die me wakker maakte: “Catenaccio, dit hebben wij in de jaren vijftig al uitgevonden.”

Het ooit elegante Frankrijk van Platini, Tigana en Giresse speelt dus nu het meest steriele, defensieve systeem ter wereld. Ik heb gisteren de Franse vlag nog een ochtend aan het hek laten hangen, maar geen langsrijdende auto die het nodig vond om te toeteren.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Lees hier al zijn columns.

Lees ook:

Frankrijk stuurt Belgen naar huis

De Franse voetbalmachine was in de halve finale te sterk voor België in een afmattende schaakpartij, waarin Umtiti de beslissende zet deed.

Deel dit artikel

De hele buurt en heel wat vrienden waren benieuwd naar de bloedige strijd die bij de Ephi’s aanstaande was