Column Sylvain Ephimenco

Ik downloadde het boek ‘Turks fruit’ en kreeg spijt: vulgair taalgebruik en vrouwonvriendelijk

Vijftig jaar ‘Turks fruit’! Deze aankondiging klonk alsof we plots de verjaardag van een oude tante bijna waren vergeten. Eén koekje bij de koffie dan, voor de gelegenheid? (om Máxima te parafraseren). Herdenken is een gevaarlijke bezigheid die aan willekeur zijn recht ontleent. Gisteren bijvoorbeeld was het vier jaar geleden dat 89 concertgangers van de Parijse Bataclan door jihadisten werden vermoord. En vandaag is het precies honderd jaar geleden dat de bolsjewieken van het Rode Leger de ‘Witte’ stad Omsk innamen. En als we nog vier jaartjes wachten zal het vijftig jaar geleden zijn dat ik hier een eerste voet aan wal zette. 

We schrijven nu even 1973 en deze adolescent, hier voor een paar weken op schoolvakantie, wordt door zijn Rotterdamse Dulcinea naar de Coolsingel meegenomen. Daar zou ik mijn allereerste Nederlandse film zien, ‘Turks fruit’. Helaas zonder ondertiteling. Twee scènes maakten toch indruk op me. De eerste ging om de penis van Rutger Hauer, die in de rits van zijn gulp bleef klemzitten. De tweede om de drol van Monique van de Ven, die Hauer tussen duim en wijsvinger uit een toiletpot had gevist. Het einde van de film leek me toen van ‘Love Story’ te zijn afgekeken. Heel wat jaren later mocht ik de regisseur interviewen. In een soort bruin café met ouderwetse kleedjes op de tafels, vroeg ik Paul Verhoeven hoe het kon dat de regisseur van de meest succesvolle film allertijden (3,3 miljoen bezoekers) door de Jan Blokkers (wees als voorzitter van het Nederlands Filmfonds Verhoeven-films af) van deze wereld Nederland was uitgepest? Zijn antwoord weet ik niet meer, wel herinner ik me de fatalistische droefheid in zijn blik. 

Boerenzult

Deze week realiseerde ik me dat ik in die 46 jaar het originele boek nooit had gelezen. Ik downloadde het boek ‘Turks fruit’ van Jan Wolkers en kreeg spijt. Niet dat ik een fobie heb voor rijkelijk vloeiende lichaamsappen en ruige seks. De Marquis de Sade werd twee eeuwen eerder dan Wolkers geboren en was stilistisch beter te pruimen, kan ik me herinneren. Maar het boek van Wolkers smaakte alsof je in een restaurant met Michelin-sterren een vol bord boerenzult krijgt geserveerd. Dat hele generaties zich dankzij Turks fruit hebben kunnen bevrijden van de knoet van Calvijn en zijn mannenbroeders, wil ik best geloven. Maar het vulgaire taalgebruik, de maniakale obsessie met seks (arme Olga, die vanaf koffietijd het zeven keer op een dag tegen haar zin moet ondergaan) en de vrouwonvriendelijkheid zijn een waar medicijn om van de liefde definitief te genezen. Een deconstructie van de menselijke hartstocht met Hollandse directheid. Na pagina 8 was ik eigenlijk klaar want bleef steken bij de zinnen: ‘Droge kutten met wratten van binnen. Naar aan je vingers maar lekker voor je lul’. Gisteren heb ik het NTR-programma ‘50 jaar Turks fruit’ van vorige week teruggekeken. Ik werd door het religieuze karakter ervan geraakt. Alsof je een holle kerk met krakende banken betrad met, op het altaar, een gedateerd boek als evangelie.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden