Column Rob Schouten

Ik blijf toch ‘gutmensch’ zeggen, hoor

Een ‘gutmensch’ is natuurlijk in principe een goed iemand, maar omdat het een Duits woord is, heeft het ook een ironische bijklank of zelfs iets van een scheldwoord: een Gutmensch is een elitaire intellectuele moralist, een schijnheilige sukkel. Zodoende hoort het opmerkelijk genoeg ook thuis in de categorie Arschloch, Schweinhund. Het werd mij deze week een paar keer toegevoegd nadat ik mijn verhaal had gedaan:

Gutmensch was op weg, naar iets verantwoords natuurlijk: de redactievergadering van een poëzietijdschrift dat de mens het goede en het schone bij wil brengen. Met de trein naar Rotterdam. Daar spraken twee aardige jongens hem aan terwijl hij op zijn mobieltje een sudoku zat op te lossen. Zo te zien en te horen kwamen ze van verre. De een, ook nogal een sukkel blijkbaar, had maar een kaartje tot Schiedam-West gekocht en hij wilde met zijn vriend naar Rotterdam maar er stond geen geld meer op zijn rekening. Wilde Gutmensch hem misschien tegen betaling van één euro veertig contant één euro veertig overmaken? 

Dat wilde Gutmensch wel, aardige jongens immers, maar hij had eigenlijk een nog betere zij het ook ietwat omstreden tip, waarom reis je dat kippeneindje niet gewoon zwart? Maar dat wilden de brave jongens niet. Oké, ik maak het wel over, zei Gutmensch. Wacht, ik scan het wel even, zei Brave Hendrik. Maar daar voelde Gutmensch niet voor, hij wilde zijn mobieltje niet weggeven. Trouwens scannen? Ja, er zit daar een scan, zei de aardige nooddruftige jongeman. 

Aha, Gutmensch keek op zijn bank-app en waratje: scanner. De vriendelijke jongen keek over zijn schouder mee, terwijl hij zijn eigen mobieltje omhooghield. Boeiend. Ahum, ik maak het wel gewoon over, zei Gutmensch. Aan wie? Daar moest de jongen gek genoeg even over nadenken, maar hij heette dan ook Sanderovic. Wat is de wereld toch ruim en oekumenisch geworden, dacht Gutmensch, voor je het weet heb je een Oost-Europese achternaam. En daar verdween één euro veertig van Gutmensch zijn rekening. 

Het wereldbeeld aan diggelen

Zo, weer een goede daad. De trein arriveerde in Rotterdam, de jongens bleven zitten maar Gutmensch stapte uit. Weet je wat, dacht hij, ik denk weliswaar het goede van de mens maar ik ga toch even het geld van mijn betaalrekening naar mijn spaarrekening sluizen, voor alle zekerheid, dan kan er niemand zomaar bij. Zo gezegd zo gedaan. Staande in die prachtige nieuwe stationshal van Rotterdam-Centraal schreef hij al zijn geld over naar zijn spaarrekening.

Terwijl Gutmensch even later over Gorter en Nijhoff zat te oreren zag hij op zijn mobieltje dat er opeens 1000 euro van zijn spaar- naar zijn betaalrekening werd overgeschreven en niet veel later belde een onbekend iemand hem. Hm, ken ik niet, neem ik niet op. Sms’je dan maar: “Vandaag hebben wij tevergeefs geprobeerd om u telefonisch te bereiken over mogelijke fraude met uw Mijn ING”. 

Gutmensch schoot uit zijn poëtische gedachten de rauwe werkelijkheid in. Dus toch... daar lag zijn wereldbeeld weer eens, aan diggelen, en hij dacht aan dat lampje in de preventieboodschap op tv met zijn irritante gelijk: ik blijf het toch zeggen, hoor.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden