Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik benijd de singles hier in het Westen niet

Opinie

Naema Tahir

Naema Tahir © Maartje Geels
Column

Het aantal eenpersoonshuishoudens neemt gestaag toe. Voorspeld wordt dat in 2050 de helft van de Nederlandse huishoudens bestaat uit alleenstaanden. 

Mijn eerste levendige herinnering van een single vrouw, is van een juffrouw op mijn school in Brabant in de jaren tachtig. Omdat ik uit een traditioneel nest kom, vond ik haar ongetrouwd alleen wonen apart. 'Wanneer ga je trouwen?', vroeg iemand haar eens op het schoolplein. Ze lachte het weg. Ze had die vraag vast vaker gehad, zoals alle andere singles die kregen. Wanneer ga je trouwen? Wil je niet een leuke man? Hun vrijgezellenbestaan werd beschouwd als een tijdelijke staat, die zou overgaan in een permanente staat van het huwelijk.

Lees verder na de advertentie

Dat is veranderd tegenwoordig. Het single-zijn heeft zich allang in onze samenleving gevestigd als een volwaardige staat van zijn, al is het niet altijd uit vrije wil dat iemand single is.

Een single in Pakistan kan in veel opzichten niet deelnemen aan de maatschappij

Gewenst alleenstaand of ongewenst vrijgezel, ik ken redelijk wat singles. Wie niet?

Sommige ervan zijn gescheiden, hebben of willen geen nieuwe partner, of hebben er wel een, maar voeren liever een eenpersoonshuishouden. Anderen hebben nooit met iemand een huishouden gedeeld. Misschien hadden ze vroeger wel iemand, maar het leidde nooit tot iets vasts. Ik ken alleenstaande moeders die niet met de biologische vader willen of kunnen doorgaan. Ik ken singles die nooit een partner hebben gehad. Ik heb weleens een gesprek gehad met een single van 40-plus die het betreurde dat ze haar eicellen niet had laten invriezen. Want dan had ze in ieder geval nog een kind kunnen krijgen.

Het single-zijn is overal. En het is meer dan ooit geaccepteerd.

Single in Pakistan

Maar de singles die ik ken, zijn allemaal woonachtig in het Westen.

Als ik aan mijn grootfamilie in Pakistan denk, dan zie ik weliswaar vele jonge mensen die vrijgezel zijn. Maar hun single-zijn is tijdelijk. Een staat die moet worden beëindigd. En daarom wordt er door de grootfamilie alles gedaan om hen gehuwd te krijgen. Bovendien: tot ze getrouwd zijn wonen de singles bij hun ouders. Er zijn bijna geen eenpersoonshuishoudens in Pakistan. In mijn eigen familie ken ik er precies nul.

Hier onderscheidt zich dus mijn westerse ervaring van mijn oosterse.

Een single in Pakistan kan in veel opzichten niet deelnemen aan de maatschappij. Anders dan in het Westen, is het voor een alleenstaande in Pakistan haast niet mogelijk om financieel op eigen benen te staan. Geen huwelijk betekent ook geen fysieke intimiteit. Kinderen krijg je alleen in een huwelijk. Sommige vrouwen uit mijn familie mogen pas make-up dragen als ze getrouwd zijn. Kortom, het huwelijk is nog steeds de basisinstitutie in landen zoals Pakistan. Daarbuiten heb je een zeker gemis.

Is dat slecht? We zijn inmiddels natuurlijk geneigd dat te denken.

Maar er valt in ieder geval ook wel iets goeds van te zeggen. Ze zijn bevrijd van de kwelling van de keuze die mensen in het Westen hebben. Wil ik een partner? Welke dan? Die of die of die of die? Of wil ik liever geen man maar met mijn vriendinnen in een huis wonen? Wil ik vervolgens trouwen? Of samenwonen? Of latten? Wil ik kids? Samen of alleen? En wanneer? Als twintiger, dertiger, veertiger of vijftiger?

Zoveel keuzes. Ik benijd die singles niet.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees hier eerdere columns van haar terug

Deel dit artikel

Een single in Pakistan kan in veel opzichten niet deelnemen aan de maatschappij