ColumnAbdelkader Benali

Ik ben ook een tijgervader geworden. Mijn dochter moet slagen!

null Beeld
Beeld

Wie het kan betalen, investeert in zijn kinderen, dus stopt een goede vriend van mij goed geld in examentraining voor zijn dochter. Zaterdagochtend vroeg rijdt hij haar naar Leiden, waar ze tot het einde van de middag wordt gedrild in wiskunde. Voor het naar een hoger niveau brengen van de dochter wordt per twee dagen vierhonderd euro afgetikt.

De overheid is bang dat ‘bijlescowboys’ gaan profiteren van het extra geld dat de komende jaren naar onderwijs zal stromen doordat scholen lessen uitbesteden aan derden. Amsterdam kent een lange wachtlijst voor gratis bijles van basisschoolleerlingen.

Ik kan die immense druk om ten koste van alles maar te moeten slagen niet los zien van de politieke ideologie van de afgelopen jaren: premier Rutte die maar blijft herhalen dat je je moet invechten. Ondertussen groeide de kloof enorm: tussen arm en rijk, tussen hoogopgeleid en lageropgeleid. Onderzoek wijst uit dat kinderen die maatschappelijk bevoorrecht de klas binnenkomen, een voorsprong hebben die schier onmogelijk in te halen is.

Stagediscriminatie

Onderwijs is in Nederland de heilige graal van de ­opwaartse mobiliteit, de druk op het diploma is alleen maar groter geworden, nu oude zekerheden zijn weggevallen. Vroeger leerde je een vak in de praktijk, een te laag ingeschatte leerling kon via een stage en daarna een vaste aanstelling carrière maken. Door de aanval op het vaste contract is ook die ladder weggetrapt. Waar vind je nog een werkgever die bereid is om jaren in je te investeren? En de stagediscriminatie is een endemisch probleem.

Technologie maakt steeds meer banen overbodig, of zoals een bestuurder het op een mbo-school in Den Bosch tegen me zei: “We leiden een generatie op voor banen die straks niet meer bestaan”. Onzekerheid maakt dat we dan zelf maar onderwijsinstituten worden. Je wilt niet dat je kind aan het kortste eind trekt. Zo haalde ik mijn dochter ook weg uit het urenlange hangen voor het Netflix-scherm. Een ouder van een klasgenootje zat met hetzelfde probleem, je moest wat verzinnen om de kinderen thuis bezig te houden.

Ik meende lange tijd weerstand te kunnen bieden ­tegen de maatschappelijke druk om het kind de hele dag en zeven dagen per week te onderwerpen aan permanente educatie. Van de week heb ik het opgegeven. Ik ben nu ook een tijgervader. Mijn kind moet slagen! Dus heb ik een abonnementje genomen op een ­onderwijsapp die mijn kind met figuurtjes en kleurtjes rekenen en taal leert. De filmpjes zitten goed in elkaar, het is allemaal heel verantwoord.

De utopie van globalisering

Afgelopen week fietste ik langs het Vondelpark waar de jeugd massaal de vrijheid aan het vieren was. Spijbelen van corona, daar komt het op neer.  Maar wat ze ook deden, was vluchten voor de onrust die hun onzekere toekomst brengt. Eindexamenleerlingen mogen drie onvoldoendes staan en dan krijgen ze toch nog dat ­diploma. De overheid heeft naast geld ook het diploma bijna gratis gemaakt. Dan lust je wel een feestje!

Maar ik had vooral het gevoel dat ze daar waren ­samengekomen om afscheid te nemen van een wereld die grossiert in valse illusies van maatschappelijk succes. Corona heeft laten zien dat de utopie van globalisering voor maar enkelen echt het paradijs op aarde was. De rest moet om erbij te horen krom liggen, een perfecte wifiverbinding hebben en maar hopen dat het kind zich kapot wil werken voor een mager zesje.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden