Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik ben die 'trut' met die linnen tas en een bakfiets die zijn buurt komt verzieken

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Jörgen Caris
Column

Let op, deze column bevat expliciet taalgebruik! Kankeryup bijvoorbeeld. 

Dat is een van de dingen die een altijd boze buurtgenoot mij toeschreeuwt als ik zijn pad kruis. Dat gebeurt niet vaak, misschien een keer in de twee maanden. Waarschijnlijk woont hij in de flats bij het water, twee straten bij ons vandaan - ik kom hem meestal tegen op de kade.

Lees verder na de advertentie

Geen idee of hij anderen net zo uitscheldt, maar waarom hij altijd mij moet hebben, laat zich makkelijk raden. Ik denk dat ik belichaam wat hij haat. Vrouw. Bakfiets. Linnen tas. Birkenstocks. Koffiebeker in de hand. Er gebeurt iets met hem als hij mij in het vizier krijgt, alsof hij plotseling aangaat. Hij strijkt de vette slierten uit zijn gezicht, recht zijn kromme rug en knijpt dan zijn kleine blauwe ogen tot spleetjes om mij de wind van voren te geven met mijn ‘tering-sandalen’ en mijn ‘kutterdankuttekop’.

Grote kwab buikvet

Gisteravond liep ik per ongeluk langs hem. Hij zat op een bankje aan het IJ, een grote kwab buikvet als een bleke zwemband onder zijn veel te krappe shirt. Ik was met de kinderwagen, wilde nog rechtsomkeert maken toen ik hem zag, maar die kleine rotwieltjes bleven hangen achter de tegels. “Hé trut!” riep hij. “Met je kakbek!”

Er valt niet te ontkennen dat in mijn buurt een evenwicht verstoord is

“Nou, nou”, suste een oude buurtgenoot die net langsliep. “Niks nou, nou”, schreeuwde de man. “Ze hebben eerst de Jordaan verneukt en nu komen ze ons verneuken!” Hij begon op te sommen wat er mis is sinds mijn soort zijn buurt in kwam. Geklaag over muziek, geklaag over de bankstellen op straat, geklaag, geklaag - ik maakte me stilletjes uit de voeten, dankbaar voor de bliksemafleider die hem nu knikkend aanhoorde.

Zoals altijd als ik deze lopende lont ontmoet, voelde ik een mengeling van woede en gêne. Want inderdaad, sinds ik hier woon, bel ik regelmatig ’s avonds laat de politie om te klagen als er weer eens iemand met een soundsystem smartlappen staat te blèren op de stoep. En hoewel de hoogopgeleide tweeverdieners allerlei soorten kapitaal de buurt in brengen, valt niet te ontkennen dat er hier een evenwicht verstoord is. Vroeger was zo ongeveer iedereen hier arm. Sinds wij de boel aan kant kwamen vegen, zijn de verschillen aan het licht gekomen. Gedeelde smart is halve smart maar met ons valt weinig smart te delen. Wij zijn meer van de lokale bierbrouwerijen en ecologische bloemenlinten. Ons kapitaal is een verrijking voor de buurt en ook verdubbelde smart.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier meer columns. 

Lees ook: Help, de hipsters nemen mijn buurt over

Tot zijn schrik verandert de stadswijk, waar redacteur Seije Slager vier jaar geleden naartoe verhuisde, langzaam in een monocultuur. Hippe jonge mensen krijgen er de overhand. Wat doe je als je vermoedt dat je zelf onderdeel van het probleem bent?

Deel dit artikel

Er valt niet te ontkennen dat in mijn buurt een evenwicht verstoord is