Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik ben al langer dan een week het huis niet uit geweest

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Maartje Geels
Column

Begin van de dag. Licht, maar nog geen kleur. In het huis naast ons is een baby wakker en in ons eigen huis ontwaakt nu ook de eerste. Hij begint te zingen. 

Ik probeer me voor te stellen waar een baby over zingt. Een wild universum van apen, melk en auto’s, zijn favoriete woorden.

Lees verder na de advertentie

Al langer dan een week ben ik het huis niet uit geweest en het leven op de vierkante meter heeft mijn bewustzijn verscherpt. Misschien is het de koorts, dat kan ook, of de combinatie; alles voelt vertraagd en het is verslavend.

Deze kleurenblinde ochtend, het lichaam naast me, zijn diepe adem, onze zingende baby - dit heel warme, grijze moment lijkt uit de alledaagsheid losgeslepen als een vreemd soort hyperrealiteit. Is het omdat ik steeds minder e-mails beantwoord? Omdat ik nu al meer dan zeven dagen uit de loop ben?

Ik zit op de bank met die idiote gedachte dat we weinig waard zijn als we niet produceren

Het is opvallend hoe moeilijk het je wordt gemaakt om je werkelijk terug te trekken. Iedereen heeft nog even iets nodig, moet nog even bellen, mailen, één klein dingetje checken, heel eventjes, zodat het leven tenminste door kan gaan in jouw afwezigheid.

Hyperrealiteit 

Ik schrijf ‘iedereen’ maar ik laat het zelf natuurlijk gebeuren. Omdat ook bij ziekte het gevoel overheerst dat je bent wat je doet, maakt, schrijft, en de telefoon niet meer beantwoorden staat dus gelijk aan oplossen als zout in een warm glas water.

Op werkdagen verjaag ik de grijstinten met elektrisch licht en krijgt de hyperrealiteit van deze ochtend geen voet tussen de deur.

Nu wel, al heeft dat dagen geduurd. Nu lig ik eindelijk te genieten van dit losgezongen leven en verbaas ik me intussen over de manier waarop alles en iedereen permanent van nut moet zijn. Zelfs mijn kinderen draaien met crèche en oppas al mee in het systeem. Maar goed, ik ben in verzet. Als langzaam de kleuren komen besteed ik een hele dag aan het afzeggen van werk.

Ik word er misselijk van, het voelt tegennatuurlijk, maar de grijze ochtend staat me helder bij. En ook de herinnering dat ik het dit voorjaar eindelijk écht eens rustiger aan ging doen. En dat is dus niet zo, dat is nooit zo. Met twee kinderen is dat deels onvermijdelijk, maar alleen deels. Het andere deel is die idiote gedachte dat we weinig waard zijn als we niet produceren. Met haar voer ik de strijd vandaag. Op de bank. Met thee en niks te doen.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Deel dit artikel

Ik zit op de bank met die idiote gedachte dat we weinig waard zijn als we niet produceren