ColumnNaema Tahir

Ik ben 50, en voor het eerst houd ik een hond in mijn armen

null Beeld Maartje Geels
Beeld Maartje Geels

Sylvain Ephimenco zei eens tijdens het columnistenfestival van Trouw dat hij – omdat hij op pagina twee van de krant staat – de verantwoordelijkheid voelt om het over de grote actualiteiten te hebben. (En toch schreef hij soms over zijn yorkshireterriër Bello.) Ik heb een column ergens achter in de krant. Geen primetimeplekje en dat geeft me de vrijheid om het ook over kleine dingen te hebben.

Vandaag schrijf ik daarom over onze nieuwe puppy. Maar ik zal u waar voor uw geld geven: ik zal er ook mijn culturele achtergrond bij betrekken.

Je huis moet rein blijven

We hebben sinds zaterdag een minilabradoodle. Ze is tien weken oud en heet Lilly. Ik googelde even en ontdekte dat Lilly San­skriet is voor ‘bloem’. Mooi. Dat had ik nodig. Iets uit mijn roots, uit mijn traditie dat me zou helpen om aan Lilly te wennen.

Laat ik het uitleggen. Volgens mijn traditie haal je een hond niet in huis. Je huis moet rein blijven zodat je erin kunt bidden. Als Pakistaanse ben ik zo opgevoed. Toen ik in Pakistan woonde, kende ik slechts één familie met honden. Ze waren rijk en hadden een zomer-school waar ik met mijn zus naartoe ging.

De honden van die familie kwamen nooit in het huis. Zo hoorde het. Het waren waakhonden die buiten hun eigen hok hadden. Ze werden ook niet veel aangeraakt. Ook dat hoorde zo, honden raak je niet aan. Mijn hele leven heb ik geleerd afstand te houden jegens honden. Ik ben zelfs bang voor honden. Ik ontwijk hun gesnuffel en moet ­gillen van hun gelik.

Pakistaanse roots

Goed. Bij mij thuis werd al een jaar gezeurd om een hond. Ik heb geen veto willen uitspreken. Daarom heb ik mijn best gedaan om vrede te hebben met het idee ‘hond’. Daarbij hielpen voorbeelden van mensen die ook Pakistaanse roots hebben. Zo is de Pakistaanse premier een grote liefhebber van honden, die bij hem in huis wonen. De Brits-Pakistaanse journaliste Mishal Husain (van het allereerste interview met prins Harry en ­Meghan) heeft ook een hond. Het klinkt gek, maar het helpt als mensen met dezelfde culturele achtergrond honden niet zien als onrein.

Dus kwam ik over de brug.

Zaterdag kwam Lilly dus. Ik heb haar toen niet aangeraakt. Ik kon mijn ongemak niet van me afschudden.

Universele humaniteit

’s Nachts piepte ze. Ze miste natuurlijk haar moeder. Dat ontroerde me. Toch deed ik de volgende dag nog ­immer afstandelijk. Ik moest toen denken aan een verhaal uit mijn traditie. Een zeer vrome man schopte eens een hond weg en belandde daarvoor in de hel. Dan was er ook nog een niet-vrome koning die een hond water gaf en om die ene liefdesdaad in de hemel terechtkwam. Zulke verhalen helpen me om Lilly te accepteren.

Waarom eigenlijk? Een nadenkertje voor mij. Het is niet zo dat ik alleen datgene doe wat mijn traditie voorschrijft. Maar ik zoek wel in mijn eigen traditie naar voorbeelden van een universele humaniteit die ­bepaalde culturele drempels wegneemt en van mij een beter mens maakt.

Vandaag heb ik Lilly op schoot genomen waar ze in slaap viel. Ik ben 50 jaar oud en heb voor het eerst een hond in mijn armen genomen. Welkom Lilly, in mijn huis.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden