Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Iedereen verdient de vrijheid om na te denken over waarom het leven is zoals het is

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

De lancering van het internationale rapport over de rechten van ongelovigen, die vaak alleen kunnen kiezen tussen verbanning of vervolging, ging gisteren gepaard met de publicatie van aangrijpende verhalen van afvalligen. 

Ik las ze met ingehouden adem, dat was natuurlijk vanwege het drama in deze levens, maar deels ook vanwege de gesloten wereld waar ik zelf vandaan kom.

Lees verder na de advertentie

Ik zeg dat met enige aarzeling, want dit ging om getuigenissen van ex-moslims, en hun had letterlijk een zwaard boven het hoofd gehangen. Dat was wel wat anders dan de vermaning van een iets te strenge dominee. En toch werd ik teruggevoerd naar de benauwenis van toen.

Laat ik beginnen met het echte leed, dat van mensen die hun vrijheid en zelfs hun leven dreigen te verliezen omdat ze iets niet geloven. De internationale organisatie van humanisten stelt dat in 85 van de 196 landen de rechten van ongelovigen ernstig worden geschonden, in het ergste geval (dertien islamitische landen) met de doodstraf op geloofsafval. De twee voormalige moslims die in deze krant aan het woord kwamen, een uit Irak, de ander uit Iran, vertellen over een worsteling die begint in het eigen hoofd of hart, waar vragen en twijfels ontstaan, en eindigt in een harde botsing met de omgeving, die vragen en twijfels verbiedt. Dan richt een vader een pistool op zijn zoon en pakt een regime atheïsten op ­– deze mensen moesten vluchten en kwamen zo in Nederland terecht. In De Volkskrant kwam een jonge Afghaan aan het woord, met soortgelijke ervaringen, die na een tocht via Pakistan, Iran, Turkije, Griekenland en diverse Europese landen in Zwolle eindigde. Hij voelde: ‘Hier vind ik mijn vrijheid’.

“Jij schrikt ervoor terug de laatste stap te zetten”, zei een broer later tegen mij

De gemeenschap der heiligen

Dat bracht op ironische wijze mijn eigen geschiedenis naar boven, want het was in Zwolle dat ooit van een kansel werd afgekondigd dat ik me had ‘onttrokken aan de gemeenschap der heiligen’, wat in die kerk niets anders betekende dan dat ik naar de hel ging. De stad kon er niets aan doen, maar ik moest voor vrijheid ergens anders zijn dan in Zwolle, al hoefde ik nergens asiel aan te vragen. Dit gedoe gaf zoveel geduvel, dat de broers en zussen onder mij wel uitkeken om hetzelfde pad te kiezen, voor zolang als dat ging tenminste – na verloop van tijd zouden sommigen me links en recht inhalen.

“Jij schrikt ervoor terug de laatste stap te zetten”, zei een broer later tegen mij. “Jij blijft maar vasthouden aan God.” Dat zette me wel aan het denken, maar veranderde mijn positie van twijfelaar niet. Ik mis nu eenmaal het talent om een goede ongelovige te zijn; als God afwezig is, ervaar ik dat niet als bewijs van zijn irrelevantie. Daarom vond ik het mooi wat Keyvan zei, de uitgeweken Iraniër in het Trouw-artikel: “Ik zeg niet dat het atheïsme de waarheid is, ik wil gewoon leren en nadenken over waarom mijn leven is zoals het is”.

Die vrijheid verdient iedereen, de christen in Noord-Korea, de afvallige in Saudi-Arabië, de Jehova’s getuige in Rusland, de homo in Iran, de moslim in China en de ongelovige in Afghanistan. Amen.

Lees ook:

- De rechten van ongelovigen worden in de meeste landen geschonden

Alleen in stilte kun je ex-moslim zijn



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
“Jij schrikt ervoor terug de laatste stap te zetten”, zei een broer later tegen mij