Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Iedereen had genoeg van Julian Assange

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Bestaat er een merkwaardiger gevangenschap dan die van Julian Assange? Al jaren opgesloten, in fysieke zin, maar ook mentaal. Een man verdwaald in zijn eigen hoofd, een rusteloze geest die de wereld wilde redden, maar de weg kwijtraakte.

Assange dacht vrij te zijn door zichzelf vast te klinken, ook letterlijk: hij beschikte over handboeien om zichzelf aan een Ecaudoriaanse diplomaat te ketenen mocht de politie binnenvallen. Het hielp hem niet, en toen ik zag hoe hij gisteren als een verwilderde zwerver werd afgevoerd, kon ik enig medelijden niet onderdrukken. Iedereen had genoeg van hem, alleen Baywatch-ster Pamela Anderson geloofde nog in zijn missie; zij kwam hem regelmatig opzoeken en zag hem als een ‘politieke gevangene’.

Lees verder na de advertentie

Ik overdrijf natuurlijk, Assange heeft nog steeds supporters. Maar de reeks gedesillusioneerde ex-medestanders is lang. Met uiteindelijk nu dus ook de regering van Ecuador, die zijn digitale oorlog niet langer kon waarderen.

WikiLeaks is ontspoord: wat begon met de legitieme onthulling van Amerikaanse oorlogsmisdaden in Irak, is uitgelopen op het omkiepen van elk digitaal archief dat Assange in de schoot geworpen krijgt, onder het mom van journalistiek. Dan is het graaien in de vuilnisbak van Alexander Pechtold, wat HP/DeTijd in 2010 deed, ook journalistiek en dat lijkt me een misverstand.

De vuil­nis­bak­me­tho­de van Assange: op wereldschaal elk digitaal archief omkiepen

Assange hanteert de vuilnisbakmethode op wereldschaal, uitgaande van het idee dat alles wat politici, democratisch of niet-democratisch, in verlegenheid brengt de moeite waard is. En dat het publiek maken van wat vertrouwelijk is per definitie gelijkstaat aan het uitoefenen van de vrijheid van meningsuiting. Dat is net zo kortzichtig als beweren dat alles wat regeringen bekokstoven geheim moet blijven, zoals menig machthebber graag zou zien. Assange is zo gebeten op ‘het systeem’ dat hij alles voor lief neemt: het openbaar maken van de namen van Afghaanse burgers die samenwerkten met Amerikaanse militairen, het feit dat het Wit-Russische regime met WikiLeaks-informatie de jacht op dissidenten kon openen, de verstoring van de Amerikaanse verkiezingsstrijd ten gunste van Trump, dankzij Russische hackers.

Onnodige geheimhouding ondergraaft de democratie, dat staat buiten kijf. En het journalistieke speurwerk dat de verborgen machinaties van politieke en economische machten blootlegt, kan niet genoeg worden geprezen. Maar dat is iets anders dan het ongefilterd op tafel gooien van 300.000 mails van doorsnee Turkse kiezers bij de AKP-partij, inclusief hun persoonlijke gegevens, zoals WikiLeaks deed. Er is wereldwijd een politiek en commercieel gevecht gaande om de toegang tot data, dat is zorgwekkend genoeg, en dit maakt het alleen maar erger. Assange kan niet meer worden vervolgd voor het seksuele wangedrag waarmee zijn lange vlucht begon. Of hij schuldig is aan het hacken zelf, zoals de Amerikanen claimen, weet ik niet. Ook niet of hij een eerlijk proces zou krijgen in de VS. Maar dit weet ik wel: Julian Assange is geen journalist.

Lees ook:

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Deel dit artikel

De vuil­nis­bak­me­tho­de van Assange: op wereldschaal elk digitaal archief omkiepen