Column

Hoort een christelijk land een moeder zonder haar kinderen uit te zetten, meneer Buma?

Stijn Fens nieuwe fotoBeeld Trouw

Ik reed op de fiets in een mij bekende omgeving. Het huis op de hoek, links van mij de woonboten, het park recht tegenover me. Ik maakte een bocht die ik al duizenden keren heb gemaakt. Toen keek ik op en zag een rode auto met grote snelheid op me afkomen. Ik schrok, begon te slingeren en knalde tegen een auto die geparkeerd stond.

Bam.

Voor ik het wist lag ik op straat. De fiets over me heen, mijn hoofd rustend op mijn rechterarm. Daar lag ik en hoe vreemd het ook moge klinken: ik lag daar eigenlijk wel goed. Dus dacht ik: ik blijf gewoon nog even liggen.

Na enige tijd werd er op mijn schouders getikt. Ik draaide mijn hoofd om een keek in de ogen van paus Franciscus.

"Wat doet ú hier, Heilige Vader?", vroeg ik terwijl ik nog altijd op mijn zij lag.

"Ik ben hier voor de lezing van Sybrand van Haersma Buma. Morgenvroeg vertrek ik naar Colombia, dus het kon nog net."

"Ach, dan bent u net een dag te laat", antwoordde ik. "Dat was gisterenavond. In de Rode Hoed in Amsterdam. U mag trouwens ook gewoon 'Buma' zeggen."

"Het is dus al geweest. Dat is nou jammer", zei de paus. "Ik had graag naar de visie van de leider van grootste christelijke partij van dit land geluisterd. Misschien kan ik er nog wat van opsteken. Maar wat is er met jou gebeurd?"

"Volgens mij ben ik tegen een auto aangereden. Zit er bloed op mijn gezicht?", vroeg ik aan Franciscus.

"Nee", antwoordde hij. "Probeer eens op te staan." Hij haalde de fiets weg. Ik stond op en alles deed het nog. We besloten samen wat te gaan drinken. En dus liep ik met de paus, die mijn fiets aan zijn hand had, naar het theehuis in het park. Daar herkende niemand hem gek genoeg. Ik nam een kop thee, Franciscus vroeg om warme chocolademelk met slagroom.

"Zeg, hebben jullie nou eigenlijk al een nieuwe regering?", vroeg hij toen de bestelling op tafel was gezet.

"Nog niet", antwoordde ik. "Maar bijna elke avond horen we de onderhandelaars op het journaal zeggen dat ze 'stappen' maken en 'meters'. Dus we houden de moed erin."

"Dan ging het bij mijn pauskeuze een stuk makkelijker. In één dag waren we eruit. Maar ja, wij hadden ook veel hulp van de Heilige Geest. Misschien moeten jullie meer bidden voor de nieuwe regering. Maar vertel me: wat heeft Buma in de Rode Hoed allemaal gezegd?"

Krantenartikelen

Ik pakte mijn telefoon en citeerde hardop uit een paar krantenartikelen van die dag. Dat Buma over migratie en globalisering had gesproken en gezegd had dat volgens hem immigratie uit Afrika het evenwicht in Europa verstoort. Dat de Nederlandse cultuur, traditie en waarden niet mogen verwateren. Dat wij die waarden horen te versterken en uit te dragen. En dat de Nederlandse cultuur is gebouwd op eenheid in verscheidenheid en niet op het cultuurrelativisme van het multiculturele vooruitgangsdenken. En zo ging ik maar door. Ik was de buikspreekpop van de CDA-leider.

Franciscus luisterde aandachtig en zei niets. Pas toen ik vertelde dat volgens Buma onze collectieve waarden hun oorsprong hebben in de christelijke traditie en Nederland nog steeds in de basis een christelijk land is, verbrak hij het stilzwijgen.

"Hoort bij een christelijk land dat een moeder wordt uitgezet terwijl haar kinderen hier blijven? Hoort bij een christelijk land dat, als je het niet meer ziet zitten, je lid kan worden van een vereniging die jou de weg wijst naar een conserveringsmiddel waarmee je gemakkelijk een einde aan je leven kan maken? Hoort het bij de regering van een christelijk land om niet voor schone lucht te zorgen? Ooit heb ik Europa een moeder genoemd die 'vermoeid' is en 'in zichzelf gekeerd'. Misschien is Nederland dan wel de verweesde dochter. Europese politici moeten oppassen met het spreken over hun christelijke wortels. Dat kan snel omslaan in een gevoel van superioriteit. Ik zou zeggen: begin gewoon eens met het tonen van barmhartigheid naar vluchtelingen. Dat is al heel wat."

Hierna werd het zwart voor mijn ogen en werd ik teruggezogen naar het licht. Ik lag op straat. Mijn fiets over mij heen. Ik hoorde de stem van een oudere dame: "Mijnheer Fens, gaat het een beetje?"

Lees ook de column van Hans Goslinga: Buma ontpopt zich als een Trump-light.

En lees ook: Buma gaat steeds een stapje verder, binnen het CDA is er weinig ophef over.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden