Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Holland: 'Een toren zonder ramen, gevuld met nationale trots'

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Maartje Geels
Column

Er wappert een nieuwe vlag aan het IJ; rood-wit-blauw boven op een hoge, grauwe cilinder die zich precies in mijn blikveld bevindt als ik de pont over het water neem.

Die cilinder heeft geen ramen, wel gigantische letters boven de ingang: This is Holland. De eerste keer dat ik dat zag schoot ik in de lach. Het sombere gebouw leek me geen reclame voor ons land, maar ik heb, zo blijkt maar weer, weinig verstand van reclame, want dat is dus precies wat het wél is.

Lees verder na de advertentie

Een flight experience heet het, vastgegespt op een bewegende bank word je ondergedompeld in the best of Holland. Tulpenvelden en Elfstedentochten schieten voorbij op een koepelscherm terwijl de ruimte wordt volgeblazen met bloemenaroma’s en vrieskou. Een pretpark en een museum in één, lees ik op de website.

Ik associeer onze driekleur met de bomberjacks van racistische pubers

Elke dag bekijk ik de cilinder vanaf de pont en ik vind hem onheilspellend. Het is de vorm denk ik, de geslotenheid ervan in combinatie met die parmantige vlag op het dak. Meer een fort dan een museum, gebouwd om een vijand te weren.

Ongemak

Mijn ongemak met rood-wit-blauw heeft vast te maken met de tijd waaruit ik kom. Ik associeer onze driekleur met de bomberjacks van racistische pubers die zich in de jaren negentig op school onderscheidden met een vlaggetje op de mouw. Toen dat werd verboden, kwamen de rood-wit-blauwe veters.

Daar kan onze vlag natuurlijk niets aan doen, maar het maakt die vreemde attractie aan het IJ er in mijn ogen niet sympathieker op.

Glimmende woorden

Ik weet ook wel dat die glimmende woorden - This is Holland - niet op het gebouw slaan, toch is het moeilijk geen parallel te trekken nu een benauwd soort nationalisme door de polders waart. Steeds als ik de cilinder zie, denk ik: ja, dit is Holland, of wat ervan geworden is. Een toren zonder ramen, gevuld met nationale trots. Paleis het Loo. De Afsluitdijk. De geur van bollenvelden en Eftelingmuziek.

Een andere vlag op het gebouw zou helpen. Die van Amsterdam. Of mijn lievelingsvlag, die van Alaska: de poolster en de grote Beer tegen een donkerblauwe hemel. In 1927 ontworpen door Benny Benson, een Aleoetische halfwees die in een kindertehuis naar de sterren keek en hoopte dat zijn vader hem kwam halen. De vlag van een verlangend kind.

Maar wat echt zou helpen is een raam in de cilinder. Een uitkijkpunt voor wie zijn buik vol heeft van bollenvelden. Een tochtgat voor wat echte Hollandse wind.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Lees hier meer columns van Marjolijn van Heemstra. 

Deel dit artikel

Ik associeer onze driekleur met de bomberjacks van racistische pubers