Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe mooi, dit WK, met het voetbal weer als spel van elf tegen elf

Opinie

Henk Hoijtink

Henk Hoijtink. © Maartje Geels
Het WK volgens HH

Bij elk doelpunt van Engeland schalt het in Rusland door de stadions: 'Three Lions (Football's coming home)' van David Baddiel en Frank Skinner en The Lightning Seeds. Mocht u het niet kennen, kijk echt eerst de clip op YouTube.

Lees verder na de advertentie

Hij is prachtig, Britse subtiliteit in optima forma. Het is een van de meest aanstekelijke liedjes die ik ken. Het maakt vrolijk, onophoudelijk. Wat het bovenal uitademt: samen ergens van dromen, samen iets willen.

Het werd geschreven voor het EK 1996 in Engeland. Voetbal zou thuiskomen, dertig jaar nadat Engeland wereldkampioen was geworden. Het zou thuiskomen met de titel, was het idee ook, maar dat lukte niet.

Het lied beschrijft het diepe gevoel van de supporter: 'Thirty years of hurt, never stopped me dreaming'. Steeds werd hij weer teleurgesteld: 'Everyone seems to know the score/they've seen it all before/they just know, they're so sure/that Engeland's gonna throw it away, gonna blow it away/but I know they can play'.

Voetbal zou thuiskomen, dertig jaar nadat Engeland wereldkampioen was geworden

Want hij herinnert zich 1966, en meer. 'So many jokes, so many sneers/but all those oh so nears/wear you down, through the years/but I still see that tackle by Moore/and when Lineker scored/Bobby belting the ball, and Nobby dancing.'

Ver verwijderd van Cruijff

We zijn nog 22 jaren van pijn verder. Messi en Ronaldo zijn er niet meer bij op het WK, Neymar ook niet. Ik zal hem niet missen, en dan denk ik niet eens in de eerste plaats aan zijn gerol, het theater. Ik houd niet van het type voetballer, het type dat in de loop van die 22 jaren is ontstaan: de gelukszoeker.

Hij zal goed zijn, of iets kunnen, hij zal nog mooie doelpunten gaan maken. Maar hoe ver is hij niet verwijderd van Cruijff met diens oog, altijd, voor de ploeg, zijn medespelers? Vrijdag, tegen België, maakte Neymar niet één actie waarbij je niet dacht: wat wil je nou eigenlijk?

Hij heeft nooit anders gehoord dan dat het land, iedereen, wil dat hij voetbalt, dat hij herstelt als hij geblesseerd is. Tite, een op het oog wijze vijftiger, was de volgende coach die zijn lot in zijn handen legde. Het lot heeft ons wreed behandeld, zei hij na de uitschakeling. Hij heeft zich er wreed door laten behandelen, kun je ook zeggen.

Terug naar de kern

In de boekhandel ligt een boek over Neymar, van de Italiaanse sportjournalist Luca Caioli. Hij schreef ook van die boeken over Messi, Ronaldo, Suarez en Balotelli - commercieel oog voor de aandachttrekkers. Dit is het verhaal, lees ik achterop, van het grootste Braziliaanse talent sinds Pelé. Pardon, uitgeverij Thomas Rap? Zico, van gehoord? Ronaldo, Romario, Ronaldinho?

Natuurlijk, het is een op de verkoop gericht zinnetje, maar het is ten diepste typerend voor wat er in een jaartje of 22 van pijn van voetbal is geworden - typerend voor de onbalans, voor de verafgoding, ja.

De voetballers die in Rusland zijn overgebleven, zijn op elkaar aangewezen. Hoe mooi, voetbal als het spel van elf tegen elf - met al dat verlangen op de tribunes, thuis, van Fransen, Belgen, Kroaten, Engelsen. Ja, voetbal komt thuis, in diepere zin: het keert terug naar zijn kern.

Chef sport Henk Hoijtink schrijft iedere dag een column over het WK voetbal. Lees hier meer van zijn columns.  Bijvoorbeeld deze: Écht willen winnen is het devies voor de Belgen, maar dat is duivels moeilijk

Deel dit artikel

Voetbal zou thuiskomen, dertig jaar nadat Engeland wereldkampioen was geworden