Beeld Trouw

Column Naema Tahir

Hoe lichter je huid, des te mooier je bent

In een scène uit mijn roman ‘Brieven in Urdu’ zijn twee tienerzussen, Britse meisjes van Pakistaanse origine, feestelijk gekleed voor een partijtje. De jongste zus vraagt speels aan haar moeder: “Mama, wie van ons is het mooiste?” Zonder op te kijken, zegt de moeder: “Jij natuurlijk! Want jij bent blank.” In mijn roman is het jongste zusje inderdaad licht van huidskleur en is de oudste zus vrij donker. De jongere zus wordt door haar moeder op handen gedragen. De moeder voelt zich in haar nopjes dat ze een lichtkleurige dochter heeft gekregen. Haar vele Pakistaanse vriendinnen geven haar daarom zelfs complimenten. “Wat een schoonheid!” zeggen ze. Over haar donkere dochter maakt de moeder zich juist erg veel zorgen: wie zal met haar willen huwen met die huidskleur? Komt het nog wel goed met haar?

Ik moest hier allemaal aan denken toen ik een interview las van de vader van Beyoncé – terug te vinden op verschillende websites. In dat interview, aan het Amerikaanse radiostation SiriusXM, beweert de vader van de wereldberoemde zangeres en popdiva dat het succes van zijn dochter te danken is aan het feit dat zij, als zwarte vrouw, een lichte huidskleur heeft. De liedjes van lichtkleurige zangers zouden vaker door radiostations worden gedraaid dan de liedjes van donkerkleurige, zegt de vader.

Lichter kleurtje

De discussie over discriminatie op basis van huidskleur – in het Engels heet dit colourism – is niet nieuw. Ook rondom het huwelijk van de biculturele Meghan Markle met de Britse Prins Harry waren er soortgelijke geluiden: was Meghan Markle wel met prins Harry getrouwd als zij donkerder was geweest?

De algemene vraag is natuurlijk: heb je echt meer geluk en succes naarmate je een lichter kleurtje hebt? Hmm, een vraag om over na te denken.

De vader van Beyoncé sneed in datzelfde interview ook een ander interessant punt aan. Zo zei hij dat ook onder zwarten onderling de kleur van je huid een belangrijke rol speelt.

White lady

En dat weet ik uit eigen ervaring.

Laat ik beginnen met een recent voorbeeld: eind 2017 was ik in Pakistan. Ik had een van mijn tantes 25 jaar lang niet gezien. We liepen enthousiast naar elkaar toe, omhelsden elkaar en bekeken elkaar. Meteen daarop zei ze iets bizars: “Je bent wit geworden!” En ze zei het alsof ze me een compliment gaf.

Het is niet de eerste keer dat ik als ‘witte’ door het leven ging. Ook toen ik in Nigeria voor de Verenigde Naties werkte, in het jaar 2000, kwam mij vrij snel na mijn aanstelling ter ore dat ik onder de vluchtelingen bekend stond als the white lady, de witte dame, en ze zeiden het alsof ze me een compliment gaven.

Te bruin

Als tiener kreeg ik juist nooit complimenten, want ik was te bruin. Ik herinner me enkele Pakistaanse vriendinnen van mijn zus en mij in Nederland: erg witte meisjes. Ze schepten er zelfs over op: hoeveel bekijks ze hadden, hoeveel huwelijksaanzoeken, dat iedereen hen mooi vond.

O, wat was ik jaloers! En onzeker door hen.

Ik was bruin en dus niet mooi en nooit zou ik iets anders worden.

Onbegrijpelijk, dat we onszelf dit onderling aandoen, dit verachtelijke colourisme.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden