Column Sylvain Ephimenco

Hoe ik jaloers werd op een koalaredder

Ik was op weg naar Pruno, bij de laatste kilometers van de beklimming. Pruno? Een Toscaans dorpje op een heuvelrug. Een kluwen van ­opeengepakte huizen, strak tegen elkaar aangeperst, alsof ze zo in de wintermaanden de kou beter trotseren. Precies 444 meter hoog en 115 zielen tellend.

Op de foto die ik kort hierop zou maken, staat als datum vrijdag 11 mei 2018. Ik verkeerde op dat ­moment in het bosrijke deel. Hoge pijnbomen die het namiddaglicht spaarzaam filterden. De klim is kort en met een snelheid van 12 tot 14 kilometer per uur kon mijn trage blik hem niet ontwijken.

Ik zag het bruine vlekje op het wegdek steeds groter worden. Op zijn hoogte hield ik langzaam op met trappen. Hij rustte op zijn zij aan de rechterkant van de weg. Pootjes vooruit, oren gespitst en zijn linkeroog wijd opengesperd. Alsof hij me had zien aankomen en om hulp vroeg. Zijn flank zwol op en liep vervolgens snel weer leeg. Nog nooit, ook als kind niet, had ik een eekhoorn in mijn hand vastgehouden.

Of hij me nog zag, betwijfelde ik

Ik zette mijn fiets in de berm en tilde hem op. Hij vulde net mijn grote hand. Was hij door een auto aangereden? Ik draaide het beestje om maar kon geen wond vinden. Zijn oog keek helder en ernstig, maar of hij me nog zag, betwijfel ik. Ik ben lange minuten, tegen een rots aangeleund, met het stervende diertje in mijn hand blijven staan.

Moest ik hem naar huis brengen, geklemd tegen mijn vochtig lijf en mijn wielershirt? Ik nam een foto met mijn smartphone. Kort daarop begon zijn lijfje hevig te trillen. De spasmen hielden niet meer op. Machteloos kind met een halfgevulde hand, zag ik hoe ontlasting uit zijn bruine vacht ontsnapte. Hij was nog warm toen ik hem op een bedje van dode bladeren legde.

Gisteren, na anderhalf jaar, zocht ik die foto op mijn mobieltje op. Dit was nadat ik deze week de Australische video tientallen keren had bekeken.

In een land dat door klimaatverandering en bosbranden verschroeit, was het filmpje op internet een ­fenomenale boodschap van hoop. 

De mens, voor een keer niet als vernietiger van zijn omgeving

Een koala stond midden op de weg toen een groepje racefietsers aankwam. Er zijn al duizenden koala’s door hitte, vlammen, honger en dorst gestorven deze maand in Australië. Deze levende teddybeer liep naar het groepje. Hij klom op een fiets en vroeg om drinken.

Op de hartverscheurende video zag ik hoe de ­koala, met een poot tussen de spaken en de andere op de ketting, de bidon die de fietser hem aanreikte opslurpte. Gulzig door uitdroging. Het water gutste op zijn tong, langs zijn kin, en klaterde op het wegdek. Ziehier de mens. Voor een keer niet als vernietiger van zijn omgeving maar als redder die water en leven schenkt. Aan het einde van de video, toen de bidon leeg was, zag je hoe de koala de hand van zijn redder likte. De fietshandschoen was nog vochtig van het gutsende water.

Wat ben ik jaloers geweest op die Australische fietser. Hoeveel had ik niet gegeven om voor heel even haar te zijn. Gelukkig nieuwjaar!

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden