Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe goed waren de Belgen nou echt?

Opinie

Henk Hoijtink

© Maartje Geels
Het wk volgens hh

Nee, zonder prijs kan een gouden generatie geen gouden generatie zijn of heten. De vraag waarop dit het antwoord moet zijn, werd in het eerste uur na de uitschakeling van België in 'Villa Sporza' niet gesteld.

Misschien komt dat nog, als na de diepe teleurstelling de bezinning intreedt. Niet dat het voor mij nog hoeft. Het was beter geweest als die jongens niet zo waren genoemd, met die in de sport zo gauw gezwollen woordkeuze.

Lees verder na de advertentie

Aan de Belgische praattafel vermengde de teleurstelling zich met trots, met het nodige recht. Op drie toernooien achtereen redelijk ver tot ver in de knock-outfase, dat is keurig voor een klein land. Ook al denk je zulke goede spelers te hebben, een toernooi win je niet zomaar, zoals Marco van Basten na de uitschakeling van Oranje op het EK 2008 simpel en zuiver formuleerde.

Maar voor die wijze relativering neemt de ruimte af in sferen waarin de spelers groter en groter worden gemaakt, met ook dit toernooi aanvaller Eden Hazard en middenvelder Kevin De Bruyne weer als de exponenten. Ze waren zo groot, minder dan de titel kon niet meer genoeg zijn - in voorbeschouwingen op de halve finale tegen Frankrijk kon je met een vreemde stelligheid horen beweren dat de Belgen over meer kwaliteiten beschikten.

Hazard zou de Franse rechtsback Pavard dronken spelen, hoorde je vooraf. Ja, alsof de Fransen dat zouden laten gebeuren

Er ontbreekt één ding

In de lof voor de beste Belgische voetballers proefde ik vaak iets van de drang om zich te onderscheiden, om te laten zien dat je meer ziet en wilt zien dan de eeuwige Messi en Ronaldo. Maar alleen in wedstrijden waarin het er echt om gaat, de ijkmomenten, kan de scheidslijn liggen tussen een goede voetballer en een heel goede tot grote voetballer.

De Bruyne gaf goede passes, zoals goede voetballers goede passes kunnen geven, in de ruimte, in de counters van België. De Fransen gaven geen ruimte. De Bruyne vervaagde.

Hazard zou de Franse rechtsback Pavard dronken spelen, hoorde je vooraf. Ja, alsof de Fransen dat zouden laten gebeuren. Hazard scoorde niet in de knock-outfase, in het stadium waarin de hulp van de besten het meest wordt verlangd. Toen eerder werd geopperd dat Hazard bij Real Madrid Ronaldo zou kunnen vervangen, zei Jan Mulder: "Er ontbreekt één ding aan: dóelpunten."

Ze waren goed, de Mulders. "De Bruyne schoof de bal in de tweede helft vijf, zes keer naar blauw", zei Youri. "De Fransen waren meer zichzelf, autoritair", zei Jan.

Hij schoof

Lang was de gedachte geweest dat de gouden jongens nu de tactisch onderlegde trainer hadden die ze het laatste stapje zou kunnen laten zetten. Misschien was bondscoach Roberto Martinez er zelf ook iets te veel in gaan geloven. Hij schoof, en bleef schuiven. Didier Deschamps liet Frankrijk staan zoals het stond. Terugtrekken, had hij verordonneerd, de Belgen niet de ruimte geven waarin ze goed zijn.

Moeilijker was het niet, niets ingenieus. Des te pijnlijker om zo te worden ontmanteld. Hazard en De Bruyne zijn 27 jaar. De tijd voor een prijs is er nog, de leeftijd is er één waarop een voetballer niet meer wezenlijk verandert.

Chef sport Henk Hoijtink schrijft iedere dag een column over het WK voetbal. Lees hier meer van zijn columns.

Deel dit artikel

Hazard zou de Franse rechtsback Pavard dronken spelen, hoorde je vooraf. Ja, alsof de Fransen dat zouden laten gebeuren