Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

Hier in de polder is het stil, boerenprotest of niet

Overal in het land reden de afgelopen weken stakende boeren rond, maar hier in de polder is het nog altijd stil. Vanuit mijn ‘schrijfhok’ kijk ik uit over de verlaten akkers waar grijze cumuluswolken voorbijdrijven en een zuidwestenwind door de Japanse haver waait. Die Japanse haver, een groenbemester, schijnt weer goed te zijn tegen bodemaaltjes, en ook zangvogels houden ervan, de vinken en de mussen. In de lente komen hier aardappels te staan.

Toen we hier net kwamen wonen plaatsten we op deze plek de schaftkeet waar ik ongestoord kon schrijven. In tegenstelling tot het huis dat – gevuld met onze drie dochters en dunne jarenzeventigmuren – vooral gehorig is. Maar we verkeken ons op de natte en drassige kleigrond waarop de schaftkeet staat en waar alles in wegzakt. Sinds kort is één band lek, waardoor het ding wiebelt en schudt zodra ik van mijn stoel opsta, als een drijvend schip boven de weilanden.

Ik zit en werk, maar ook hier: nergens een boze boer of toeterende tractor.

Zelfs bij het loonbedrijf van onze buren – normaal in deze tijd van het jaar een komen en gaan van kiepwagens en kranen – is het verdacht stil.

Zo nu en dan ontvang ik een bericht in de familie-app. Mijn schoonmoeder spreekt haar zorgen uit over de acties van de boeren, of het nu wel zo verstandig is, dat dit de boer wéér geen goed doet. Ze verlangt terug naar boer Koekoek en z’n Boerenpartij uit de jaren zeventig.

Eerder deze week zat ik in Amsterdam. Moe van alle slagregen, valstormen en onweer in de polder. Ook hier leek alles relatief rustig, ik bedoel, nergens lagen milieuactivisten op de weg.

Met een vriendin dronk ik wat in een hippe koffietent, Bocca, met overal retrostoeltjes, bananenplanten en werkende mensen achter laptops. Ik bestelde in plaats van een koffie met koemelk per ongeluk koffie met havermelk, die verrassend lekker smaakte. “Leven die boeren in een ander universum ofzo?” zei de vriendin. Ze nam een slok van haar koffie en lepelde uit haar kom granola-yoghurt. “Ze weten toch dat dit een onhoudbare zaak is? Niemand kan op dezelfde voet verder. We moeten allemáál inleveren.”

Later probeerde ik in een ander café nog wat te werken op mijn laptop. Maar ik werd afgeleid door een onverzadigbare honger, en ook verderop in de stad moest ik telkens de neiging weerstaan wat te kopen. Kleding, eten, nog meer koffie met melk.

Op de terugweg, toen ik op de fiets over onze polderweg sukkelde, werd ik bijna door een zestienjarige loonwerker op een tractor met rupsbanden van m’n sokken gereden. Maar dat was niks nieuws.

Het is hier in de polder nog net zo stil als altijd.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden