null Beeld

ColumnJamal Ouariachi

Hier had ik dan een foto van het type monster dat de stad onbetaalbaar heeft gemaakt

Vorig weekend vond ik op de deurmat een brief van een Amsterdams makelaarskantoor. ‘Geachte bewoners, recentelijk hebben wij in uw straat een appartement binnen enkele dagen verkocht voor een recordprijs’. Er volgde een waaiertje veren in eigen kont, met als voornaamste boodschap: mocht u uw huis willen verkopen, wij behalen de hoogste prijs. Persoonlijk ondertekend, zelfs met een kleurenfoto van de makelaar erbij.

Hier had ik dan een beeld van het type monster dat de stad waarin ik geboren ben onbetaalbaar heeft gemaakt. Nee, makelaar W. is daar heus niet in zijn eentje voor verantwoordelijk. Weet ik ook wel. Dat hij in zijn eigen ogen niets verkeerds doet, bleek wel uit die trotse foto. Velen zullen bovendien denken: goed bezig, die jongen. Niemand wil zijn huis met verlies verkopen.

Wie voelt nog dat we allemaal deel uitmaken van een groter geheel, een samenleving die lijdt onder die recordprijzen? Voor zo’n makelaar is het woord wooncrisis zo betekenisloos als de sirene van een ambulance die heel in de verte voorbij rijdt.

Ik monsterde nog eens de foto van deze succesvolle vastgoed-fixer. Zijn losjes geknoopte zwarte das straalde macht uit. Ik haatte hem. Ik wilde hem vernietigen. Het epistel verscheuren leek me een machteloos gebaar – ik besloot maar om de volgende dag naar het woonprotest te gaan.

Toch sloeg bij mij al snel het cynisme toe

Luid als een sirene was de demonstratie zeker. Vele duizenden mensen in een zonovergoten Westerpark, een krachtige geluidsinstallatie, waaruit eerst muziek en daarna speeches knalden. Toch sloeg bij mij al snel het cynisme toe. De ergerlijke eenvoud van de leuzen. Vanaf het podium schalde het woord ‘klassisme’ rond en ik kreeg woke-jeuk. Een rapper brulde iets over de samenhang tussen de ‘eeuwige pandemie van het racisme’ en de woningnood én seksisme en alles eigenlijk.

Terwijl ik mijn tanden stuk beet op de relatie huizenprijs-seksisme, vroeg ik me af of er in Den Haag iemand wakker zou liggen van dit protest. De kaarten zijn geschud. De partijen die iets aan de woningnood willen doen, zijn verdreven uit het formatieoverleg. Het was veelzeggend dat Lilianne Ploumen en Jesse Klaver hier in het park stonden mee te demonstreren.

Kan een demonstratie dan op z’n minst een gevoel van urgentie creëren bij beleidsmakers? Twijfel, vertwijfeling. Die boeren, met hun trekkerintimidatie, wat hebben die nu helemaal bereikt?

Na een paar jaar woonellende heb ik weer een huis. Ik betaal een marktconforme, dus krankzinnig hoge huurprijs, maar de woonstress is van mijn schouders gevallen en dat heerlijke gevoel gun ik iedereen. Misschien stond ik daarom in dat park. Uit solidariteit. Een gevoel van gezamenlijkheid tussen mijzelf en al die anderen, met hun elkaar tegensprekende politieke opvattingen. Ondanks mezelf deel uitmaken van een groter geheel.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve­­ romans en verhalen schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden