Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het zou zomaar kunnen dat mijn kleinkinderen Marsbewoners worden

Opinie

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra. © Jörgen Caris
Column

Mijn zomer stond in het teken van leven op Mars. Niet het buitenaardse soort, maar ons menselijk leven, en de vraag hoe we dat gaan inrichten daar. 

Het begon toen ik las dat de Nasa al in de jaren dertig van deze eeuw een bemande missie naar de rode planeet wil sturen. Het bericht slingerde me met één beweging vooruit de tijd in. De jaren dertig beginnen over twaalf jaar! Iets wat ik altijd voor verre toekomst hield ligt ons op te wachten achter de eerstvolgende bocht in de geschiedenis.

Lees verder na de advertentie

Nog in mijn leven, ons leven, zal de eerste vloot vertrekken. De baby’s van vandaag zullen interplanetair gaan reizen en intussen weet ik niets over Mars behalve dat er waarschijnlijk ooit water was.

Dus las ik een hittegolf lang over terraformatie, reusachtige zonneschermen om warmte terug te kaatsen, hoe je met elektrolyse zuurstof uit water verkrijgt en vooral over de astronomische bedragen (sorry, flauwe woordspeling) die met de missie gemoeid zijn.

Ontdekkingsreizigers

De kosten van een eerste reis worden geschat op 100 miljard dollar, een uitgebreide missie kan een triljoen gaan kosten. Elon Musk, die met zijn Space X binnen twintig jaar een bemande vloot door de dampkring wil sturen, schat een enkele reis op 200.000 euro per persoon. Voor dat geld word je dan naar een planeet geschoten waar de atmosfeer zo mensvijandig is dat je nooit zonder ruimte- pak naar buiten kan. Een planeet waar op een warme zomernacht de gemiddelde temperatuur min 75 graden is.

En toch zullen we gaan, de eerste miljarden zijn allang geïnvesteerd.

Hoe meer ik te weten kwam, hoe dringender mijn vraag wat al dat geld en al die moeite dan precies rechtvaardigen. Over het waarom van de Mars-missie zijn de meningen verdeeld. Grondstoffen, zeggen de ondernemers, onderzoek, zeggen de wetenschappers, een vluchtroute, zeggen de doemdenkers. En dan is er nog een antwoord. We gaan omdat we kunnen gaan. Omdat we nu eenmaal ontdekkingsreizigers zijn, altijd onderweg in de hoop iets nieuws te vinden, iets nieuws te begrijpen.

Het zou zomaar kunnen dat mijn kleinkinderen Marsbewoners worden, een duizelingwekkend idee. Ik stel me voor hoe ze daar straks zitten en in de stoffige schemering naar de horizon kijken, waar de aarde als een bleke stip in de hemel hangt.

Ik dacht deze zomer vaak aan wat de Amerikaanse Apollo-astronaut Eugene Cernan zei toen hij vanaf de maan naar de aarde keek: “We gingen om de maan te verkennen en nu ontdekken we de aarde.”

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Hier lees je haar andere columns.

Deel dit artikel