CommentaarIsraël

Het vredesplan is een dictaat, maar de Palestijnen moeten toch proberen erover te praten

De Amerikaanse president Donald Trump en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu die dinsdag samen in Washington een vredesplan voor Israël en de bezette Palestijnse gebieden presenteren. Dit beeld was op zich al veelzeggend genoeg voor de minieme kans op een vredesakkoord. Want het Palestijnse leiderschap ontbrak bij de presentatie en was ook in het geheel niet ­betrokken bij de totstandkoming van dit plan, wat je ­beter zou kunnen omschrijven als een mogelijk Amerikaans-Israëlisch idee voor een politieke oplossing voor de bezette gebieden.

Daar waar Trump sprak van een ‘deal van de eeuw’, omschreef de Palestijnse leider Abbas dit als een ‘samenzwering’. Want afgaande op wat er bekend is geworden van het vredesplan, waar drie jaar aan gewerkt zou zijn, moeten de Palestijnen alleen maar inleveren. Een flink stuk van de bezette gebieden in de Jordaanvallei wil ­Israël annexeren. Jeruzalem blijft de ‘ongedeelde’ hoofdstad van de Joodse staat, inclusief het Arabische Oost-Jeruzalem. De door Trump beloofde economische hulp aan de Palestijnen, 50 miljard dollar, moet voornamelijk door Arabische staten worden opgebracht. De Palestijnse staat, door de Israëlische nederzettingen­politiek inmiddels geografisch zeer versnipperd, krijgt geen leger en ook geen eigen vliegveld. Vluchtelingen hebben geen recht op terugkeer. De Palestijnen zullen met dit voorstel op vrijwel alle terreinen afhankelijk blijven van Israël.

Toch zal het Palestijnse leiderschap door de oogharen moeten kijken of er toch nog iets positiefs te halen valt uit dit ‘aanbod’, hoe klein ook. Premier Netanyahu heeft laten blijken niet geïnteresseerd te zijn in een vredesakkoord. Hij kan met de huidige status quo nog jaren voort. Israël is nu in ieder geval bereid na te denken over een onafhankelijke Palestijnse staat, de al decennia ­bepleite twee-statenoplossing voor de regio. In buitenwijken van Oost-Jeruzalem kan een Palestijnse hoofdstad worden gevestigd.

Het zijn twee handvatten die de Palestijnen kunnen aangrijpen om de Israëliërs weer aan tafel te krijgen. Makkelijk zal dit niet zijn, want er is geen sprake van gelijkwaardige partijen die met elkaar kunnen gaan ­onderhandelen. De Israëliërs hebben de militaire en economische macht en de steun van de Verenigde Staten, de achterbannen van de Palestijnse leiders zijn diep gefrustreerd en niet geneigd tot een compromis. De ­onderling zeer verdeelde Arabische landen in de regio zijn bovendien nauwelijks geïnteresseerd in een Israëlisch-Palestijns akkoord. Eén ding is zeker: zolang geen van de partijen bereid is tot echt overleg, is ieder vredesinitiatief tot mislukken gedoemd.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden