Column

Het voelt karig. Een moeder die je verjaardag met haar principes vergalt

Marjolijn van Heemstra Beeld Jörgen Caris

Onze jongste werd twee en ik had geen cadeau. Nou ja, niks tastbaars. We zongen dertig keer ‘Lang zal hij leven’ en dansten op ‘Kung Fu Fighting’, zijn favoriete discohit uit de ‘Kung Fu Panda’-film, maar ik had geen ingepakte auto of dinosaurus.

Ik had van alles kunnen kopen, hij is snel tevreden, vindt alles faaaan-taas-tiesj, maar zijn liefde is van korte duur. Na een maand is de plastic parasaurolophus van zijn leven vervangen door de hond uit ‘Paw Patrol’, die na een week doodleuk wordt ingeruild voor een nieuwe favoriet. Als er één groep is die de wegwerpmaatschappij verpersoonlijkt, dan zijn het de peuters.

Misschien, dacht ik een dag voor zijn verjaardag, heeft hij simpelweg te veel. Te veel knuffels en duplo en plastic dieren. Misschien heeft hij meer aan - nou ja, niets. Ruimte voor de dingen die er al zijn.

Ik hing vlaggen op, zong extra hard, maar voelde me toch een nalatige moeder. Niet dat mijn zoon iets tekortkwam. Er kwamen cadeaus van alle kanten; de crèche, opa’s, oma’s, tantes en laat op de avond kwam de buurman nog een garage met vier auto’s brengen. Maar van mij had hij dus niets gekregen.

Alles en meer

Toen ik een ochtend na zijn verjaardag de slingers opborg, was ik opgelucht dat hij zich deze feestdag waarschijnlijk toch niet zal herinneren, althans niet in detail. Maar nu is binnenkort de oudste jarig. Hij wordt vier en heeft, qua spullen althans, alles wat een vierjarige nodig heeft. Alles en meer. Maar ook: een geheugen als een olifant, een haarscherpe blik en hoge verwachtingen van de cadeaus die hij straks zal krijgen.

Zelf is hij trouwens makkelijk als het cadeaus geven betreft. Hij maakt tekeningen. Je kunt kiezen uit fossielen, vissen of een tyrannosaurus rex. Ik zou een vis voor hem kunnen tekenen, dat lukt me nog net, maar het voelt zo karig. Een moeder die met haar principes je verjaardag vergalt.

Wat óók karig voelt, is de overvloed aan spullen in een wereld die zo langzamerhand echt om iets anders vraagt. Wat is de beste manier om het bestaan te vieren van iemand die nog vele jaren mee moet? Iemand die dus baat heeft bij zo min mogelijk afval en zo veel mogelijk ruimte? Als hij ’s avonds aan tafel zit te tekenen, zit ik vaak te schrijven. Misschien is dat het. Een verhaal. Een gedicht over een vis die vier werd en voor zijn verjaardag de woorden kreeg die op hem rijmde.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier haar eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden