Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het verschil is kleiner, maar oecumene is verder weg

Opinie

Redactie

Monic Slingerland © Leo Lanser

Ze sloegen elkaar ooit de koppen in, katholieken en protestanten. De Reformatie leidde tot godsdienstoorlogen met talloze doden. Hoe is dat veranderd vroeg Monic Slingerland zich afgelopen zaterdag af. Katholieken en protestanten zijn naar elkaar toegegroeid, maar oecumenisch kan er minder dan vroeger, stellen lezers spijtig vast.

Dat was toen gewoon

Lees verder na de advertentie

Op het oog lijkt het soms, of protestant en rooms-katholiek nader tot elkaar komen. Zelf ervaar ik dat anders. In de jaren tachtig zaten onze kinderen als protestantse meisjes op een rk-school, waar ze vrolijk meededen aan de voorbereidingen voor de eerste communie - toen nog in schoolverband - en zelfs ook de eerste communie mochten doen. In 1983 stond ik als remonstrantse vrouw met de wijn op het altaar. Dat was toen vrij gewoon. Hoe anders laatst bij een 25-jarig ambtsjubileum: een liturgie waar zwart op wit staat, dat alleen rooms-katholieken mee mogen doen en dat anderen met de armen gekruist naar voren mogen komen. Toen ik dat las, sprongen me letterlijk de tranen in de ogen, maar het was te laat om nog de kerk uit te gaan. Die vernederende gang naar voren heb ik mijzelf bespaard. Maar ik ben nog altijd benieuwd naar de bijbeltekst, waarin dit voorschrift staat.

Madzy van der Kooij Rijswijk

Spijkervast

Het is voor mij, als katholiek, een herkenbaar beeld dat Monic Slingerland schetst van het oecumenische landschap. Veel katholieken en protestanten delen elkaars rituelen en leren van hun beider diakonale praktijk. In mijn directe omgeving zie ik verregaande samenwerking. We bezoeken elkaars vieringen, organiseren bijeenkomsten voor statushouders, houden theologische en oecumenische thema-avonden. En dat alles met behoud van en respect voor het waardevolle van de eigen identiteit. Eenheid in verscheidenheid dus. Maar toch is de weldadig positieve beschrijving door Slingerland, als ik sommige praktijken elders zie, eerder wishful thinking dan werkelijkheid. Ik ervaar dat nog veel kerkgemeenschappen in zichzelf zijn gekeerd en - vooral aan katholieke zijde - in toenemende mate op hun orthodoxe strepen gaan staan. Hun voorgangers slaan hun 'exclusieve' uitspraken spijkervast op de oecumenische deur. Daar kan zelfs geen Luther tegenop.

Peter van Overbruggen Nuenen

Vervloekte afgoderij

In de Heidelbergse Cathechismus leerden we vroeger dat de paapse mis een vervloekte afgoderij is. Toen ik als 16-jarige knul tegen mijn super gereformeerde vader een keer zei dit een walgelijke zinsnede te vinden, ontplofte de man en kon ik bijna een draai om m'n oren krijgen. Temeer daar ik eraan toevoegde: 'laat die mensen toch, het gaat in zoveel zaken om hetzelfde'. Nu zit ik menig zondagmorgen, op mijn leeftijd van bijna negentig, bij de tv te luisteren naar de rk- dienst, waarbij pastoor Wim uit het Limburgse Meerssen mijn favoriet is.

D. Tibben Dedemsvaart

Flinterdun

Ook ik ben een geregelde kerkganger en eet van twee walletjes. Door mijn baan aan een samenwerkingsschool ben ik in contact gekomen met de pastoor, de pastor en de parochie. Hun fijne betrokkenheid heeft ervoor gezorgd dat ik als protestant de cursus 'katholiek zo gek nog niet' heb gevolgd. Het verschil tussen de geloofsgroepen is voor mij flinterdun geworden. Er is zoveel dat ons bindt, de verschillen vind ik verwaarloosbaar. De rituelen, het licht bij de evangelielezing, het knielen: ik omarm het.

Elsa Trouw- van Wolferen Winsum

Lees ook: Katholiek en protestant zijn naar elkaar toe gepolderd



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie