Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het verhaal van Lieuwe Westra draait niet om doping, maar om depressie

Opinie

Marijn de Vries

Column

Natuurlijk gaat het enkel en alleen over zijn cortisonenmisbruik. De biografie van oud-wielrenner Lieuwe Westra komt morgen uit. Afgelopen weekeinde stonden er al wat interviews en voorpublicaties in de krant. En van al het nare dat daarin te lezen viel, werden alleen de cortisonen er uitgepikt. Waar vervolgens massaal overheen gevallen werd.

Terwijl Lieuwe óók vertelt dat het niet veel gescheeld had of hij was er niet meer geweest. Omdat hij er een einde aan wilde maken. Aan zijn leven dus. Aangezien je daar niemand over hoort, zou je bijna denken dat het gek is dat dat me meer schokt dan het feit dat hij zichzelf heeft ingespoten met cortisonen.

Lees verder na de advertentie

Cortisonen staan op de dopinglijst, maar worden toegestaan als je ze nodig hebt om een blessure in bedwang te houden. Een verklaring van een arts is dan genoeg. Dat is vragen om marchanderen, en Lieuwe deed daar lustig aan mee, bekent hij in zijn boek.

Een medaille heeft twee kanten, en in Lieuwes geval zijn ze beiden dof. Cortisonen. Depressie

Begrijp me niet verkeerd: dat kan natuurlijk niet. Ik keur dopinggebruik, en ook dit zogenaamde geen-dopinggebruik, op geen enkele manier goed. Mensen die hiernaar grijpen mogen van mij levenslang geschorst worden, als wielrenner, en ook daarna. Ga maar wat anders doen, in een andere branche. Word stratenmaker, of wat dan ook. Maar werken in het wielrennen: nee.

De som van al zijn daden

Maar een mens is de som van al zijn daden, en niet het resultaat van maar één daad. Dus weiger ik mee te doen aan de cortisonenhetze, en ergert het me dat er geen aandacht is voor waar Lieuwes verhaal in mijn ogen om draait: depressie. Er is bijna geen topsporter die openlijk vertelt dat hij of zij daaraan lijdt. Terwijl depressies onder topsporters vele malen vaker voorkomen dan onder 'gewone' mensen.

Het moeten presteren, de hoge druk, opgelegd door jezelf en anderen, blessures waar je zonder enige vorm van afleiding 24/7 mee geconfronteerd wordt, omdat topsporten nu eenmaal je werk is: het zijn allemaal ingrediënten die depressies bevorderen. Een op de vijf competitieve sporters krijgt in zijn of haar carrière te maken met depressieve klachten, blijkt uit onderzoek. En dan hebben we het nog niet eens over professionals. Daar wordt niet over gepraat. Sowieso wordt er veel te weinig over depressie gepraat.

Lieuwe praat er wel over. Heel openhartig zelfs. En dat terwijl de Fries eigenlijk niet zo'n prater is. Daarvan lopen er heel wat rond. Niet alleen in de sport. Als die mensen eindelijk besluiten hun mond open te willen doen, moeten ze doorgaans veertien weken wachten voor ze bij een hulpverlener terecht kunnen. Veertien weken! In 2010 brak Lieuwe zijn sleutelbeen. Stel je voor dat daar pas veertien weken later naar gekeken was: niet best toch. Cru genoeg was de kans dat dat tot de dood leidde een stuk minder groot.

Wachttijd

Veertien weken. Het is geen nieuws dat wettelijk is vastgelegd dat dat kennelijk een aanvaardbare wachttijd is voor iemand in geestelijke nood - maar het verbaast me telkens weer dat zoiets écht kan, in ons ontzettend gave land.

Terug naar Lieuwe. Een medaille heeft twee kanten, en in Lieuwes geval zijn ze beiden dof. Cortisonen. Depressie. Gestopt met wielrennen, want zonder medicijnen kan hij niet fietsen. Ook niet met; ze maken hem veel te zwaar.

Maar er glimt wel iets. En dat is de rand. Lieuwe wil met zijn verhaal andere sporters met soortgelijke klachten helpen. Ze hoeven zich niet te schamen. Ze zijn niet alleen. Ja. Laten we het dáár eens over hebben. En niet alleen over cortisonenmisbruik.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend

Deel dit artikel

Een medaille heeft twee kanten, en in Lieuwes geval zijn ze beiden dof. Cortisonen. Depressie