OpinieSongfestival

Het Songfestival mag wel wat kleurrijker worden

null Beeld

Het Songfestival telde tot nu toe weinig artiesten en presentatoren van kleur. Met Jeangu Macrooy kan er een ander tijdperk aanbreken, hoopt Tom Mikkers, theoloog en predikant.

‘Yu no man broko mi’ klinkt in het lied Birth of a New Age waarmee Jeangu Macrooy Nederland vertegenwoordigt tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam. Nederland hoorde er ‘broccoli’ in, en zo werd de grap geboren bij de marketeers van Albert Heijn. Ze kwamen met een speciale broccoli-advertentie met verwijzing naar het songfestivallied. Inmiddels zijn er excuses gemaakt. Het lied van Macrooy verdient ook beter

Nederland heeft in vergelijking met andere landen veel zangers en zangeressen van kleur afgevaardigd naar het Songfestival. Klinkende namen als Edsilia Rombley, Glennis Grace en Ruth Jacott gingen Jeangu Macrooy voor. In 1966 was de Nederlandse Milly Scott de allereerste zwarte zangeres op het Eurovisie Songfestival. De eerste winnende zwarte zanger was ook verbonden met Nederland. Dave Benton was van Arubaanse afkomst. Samen met Tanel Padar en de backinggroep 2XL won hij in 2001 met het lied Everybody. Al zongen zij niet voor Nederland, maar voor Estland.

Het Songfestival heeft een naam hoog te houden als het om de emancipatie van minderheden gaat. In 1961 won Luxemburg met het lied Nous les amoureux van Jean-Claude Pascal, waarin hij een ode bracht aan de liefde tussen mensen van hetzelfde geslacht. Dat was bijzonder want in sommige deelnemende landen was homoseksualiteit nog strafbaar.

Onvergetelijk is ook de winst van Dana International in 1998 voor Israël. Ondanks protest van de orthodox-joodse gemeenschap in haar land, ging zij er als transvrouw met de overwinning vandoor. En nog niet zo lang geleden in 2016 vroeg Jamala in haar winnende lied 1944 namens Oekraïne aandacht voor het lot van de Krim-Tataren.

Honderdtal

Toch heeft het Songfestival als het om artiesten van kleur gaat de emancipatiereputatie nog niet echt waargemaakt. Het aantal liedjes uitgevoerd door artiesten van kleur blijft steken op een honderdtal, op een totaal van meer dan vijftienhonderd liedjes. Het allereerste lied tegen racisme klonk pas in 1981. Het Deense Krøller eller ej van Tommy Seebach en Debbie Cameron ging erover dat krullen of steil haar er niet toe doet. Een relevante les, ook voor het Songfestival, als ik denk aan het ongemakkelijke commentaar van de Duitse commentator een paar jaar eerder in 1978. Toen Donald Lieveld – die deel uitmaakte van de Nederlandse groep Harmony – het podium betrad, klonk vanuit het Duitse commentatorenhokje: “Let maar eens op hoe elegant de gekleurde zanger beweegt. Gekleurde mensen hebben het ritme in hun bloed”. Een zwarte zanger voelde blijkbaar als een exotische verschijning op het festival.

De Franse Joëlle Ursull maakte korte metten hiermee. Met White and Black Blues werd ze tweede in 1990. Het goede resultaat van Ursull droeg er mogelijk ook aan bij dat na 1990 meer landen zwarte artiesten afvaardigden naar het Songfestival. Slechts een enkeling haalde de top drie. De winst is in al die jaren nog nooit naar een zwarte solozanger of zangeres gegaan.

Ook de presentatie geeft te denken. Meer dan 110 presentatoren deelden de lakens uit op het eurovisiepodium. Edsilia Rombley is dit jaar de vijfde vrouwelijke presentator van kleur in de geschiedenis van het festival. Nog nooit werd het festival gepresenteerd door een zwarte mannelijke presentator.

Betekenisvol

Ook ik hoorde aanvankelijk ‘broccoli’, maar Jeangu Macrooy zingt dit jaar “Je kunt me niet breken” in het Sranantongo, de taal van Suriname. Wie inzoomt op het Songfestival ontdekt dat deze uitdrukking betekenisvoller is dan je op het eerste gezicht zou denken.

Met Birth of a New Age schrijft Macrooy in ieder geval geschiedenis. Wat de uitslag ook wordt, dat is winst voor iedereen.

Lees ook:

Macrooy schrijft nummer met een Surinaams tintje voor het Songfestival

Met het nummer Birth of a New Age doet Jeangu Macrooy mee aan het Eurovisie Songfestival dat op 22 mei in Rotterdam wordt gehouden. Het is een vrolijke, up tempo gospel met een serieuze boodschap. Macrooy zingt over het aanbreken van een nieuwe tijd.

Voor Rotterdam is het Songfestival meer dan het evenement: ‘We willen rendement voor de toekomst genereren’

Met nog dik dertig dagen te gaan kleurt Rotterdam steeds nadrukkelijker in de kleuren van Eurovisie. De stad zelf moet er nog jaren iets aan hebben, vindt de organisatie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden