Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het roggebrood-hikmodel van de regering

Opinie

Rob Schouten

Roggebrood met kaas. © Wikicommons
column

Ik ben een groot liefhebber van roggebrood. Met name de zogeheten 'houtsnip', wittebrood met kaas en roggebrood, is erg aan mij besteed, een traktatie waar ik naar kan uitzien. 

Houtsnip, zo genoemd naar de kleuren van de betreffende vogel: wit-geel-bruin. Als ik me niet vergis was het vroeger jagersvoedsel. Ik daarentegen eet het gewoon aan de keukentafel.

Lees verder na de advertentie

Het gekke is echter dat ik van roggebrood steevast de hik krijg. Hoe dat komt? Is het misschien te dicht, te compact? Of zou het iets psychisch zijn? Hoe dan ook, ik neem die hik op de koop toe en laat me er niet door weerhouden. Het verschijnsel doet me denken aan iets soortgelijks uit mijn jeugd.

Ik was nogal een nagelbijter (nog steeds eigenlijk) en om dat tegen te gaan smeerde mijn moeder een bitter goedje, bytex geheten, op mijn nagels. Maar het hielp niet, ik nam de bittere smaak voor lief en knaagde en sabbelde er vrolijk doorheen.

Het zijn in feite alledaagse beslissingen. Een alcoholist besluit dat de kater die zijn drankzucht hem oplevert niet opweegt tegen het genot van de drank, iemand die een medicijn neemt weet van de bijsluiter dat hij er misschien moe van wordt en geen auto meer kan rijden maar hij slikt het toch want hij wil beter worden.

Ieder voordeel heb z'n nadeel (het is oorspronkelijk geloof ik andersom, 'ieder nadeel heb z'n voordeel', maar Wikipedia rekent de eerste variant ook goed). Er zal wel ergens in al deze twijfelgevallen een kantelpunt zijn waardoor je besluit geen roggebrood meer te eten of de fles te laten staan, maar dat bereik je niet zomaar, zeker niet als je een gewoonte-eter of -drinker bent geworden.

Ik heb de indruk dat de Nederlandse regering ons het rog­ge­brood-hik­mo­del wil voorhouden als het gaat om de afschaffing van de di­vi­dend­be­las­ting

Ik heb de indruk dat de Nederlandse regering ons het roggebrood-hikmodel wil voorhouden als het gaat om de afschaffing van de dividendbelasting. Heet hangijzer met de contouren van een dilemma. Rutte snapt de kritiek van volk en oppositie (hik) maar hij wil het toch doorvoeren omdat hij denkt dat het banen gaan opleveren (roggebrood). Hij beschikt dus over een hoger instinct dan de gewone man die het onzin vindt en bang is dat het hem geld gaat kosten.

Het is in feite wat vroeger ongemerkt altijd gebeurde: politici namen beslissingen voor ons die wij maar hadden te slikken. Zelfs in democratieën benoemde men soms tijdelijk een dictator om er drastische maatregelen door te drukken, die na afloop overigens streng werden geëvalueerd.

Sinds de stem des volks luider is geworden gaat dat echter niet zomaar meer en de afschaffing van de dividendbelasting is dan ook een soort lakmoesproef. Doet het gezag het nog? Er wordt aan geknabbeld, zoveel is duidelijk maar de vraag is of het desondanks overeind blijft. De ware roggebroodeter zal zich niet door zijn eigen geboer en gehik tegen laten houden en doorzetten maar als hij erin dreigt te stikken komt er misschien toch een punt dat het nadeel het voordeel overtreft.

Ik kijk vanaf de keukentafel met belangstelling naar het dividend-dilemma dat misschien wel zal beslissen over de naam van Rutte als staatsman. Wordt hij visionair of achterlijke gladiool?

Deel dit artikel

Ik heb de indruk dat de Nederlandse regering ons het rog­ge­brood-hik­mo­del wil voorhouden als het gaat om de afschaffing van de di­vi­dend­be­las­ting