Column

Het Nederlandse wij-gevoel vind je zo niet in Frankrijk, Italië of Duitsland

In het land van de boosaardige gele hesjes, de halfvernielde stadscentra op zaterdagen, het sluipende onbehagen, het wantrouwen tegen de elites en hun president, de wrok tegen de tweedeling van de samenleving, de permanente stakingen en het politiegeweld, vielen ze zaterdag pontificaal op hun derrière. Ze wreven langdurig in hun ogen die ze amper konden geloven.

‘Il est où le bonheur?’ (waar is dan het geluk?) luidt het hitnummer van zanger Christophe Maé. Nou daar was het dit weekeinde, tussen de Place d’Armes van Valenciennes en het Stade du Hainaut. Daar waar 16.000 Oranjefans aan hun ‘fanwalk’ begonnen, dansend en zingend, om dan plaats te nemen in het uitverkochte stadion waar de Nederlandse vrouwen tegen Kameroen speelden. 

Ik zou een paar columns kunnen vullen met alleen de superlatieven die de Franse pers deden ontploffen eergisteren. Zo iets, zei men unaniem, is ongekend en nooit vertoond op Franse bodem: zo veel vrolijkheid, zo veel zichtbaar geluk en een sfeer om acuut verliefd te worden op die verblindende oranjekleur. Het meest frappant, vonden de Fransen, was die ambiance bon enfant (gemoedelijke sfeer) in een oranjeparade die misschien wel voor driekwart uit vrouwen bestond.

Formidabel

‘Een wervelende mars van dansende supporters als een soort familiefeest dat door de Valenciennois met open mond werd gadegeslagen’ schreef France Bleu. Dagblad La Voix du Nord publiceerde niet minder dan 26 foto’s van de oranje-extase. ‘La folie orange’ kopte de tv-zender France 3. ‘Ze markeren definitief de geesten, tijdens dit WK voor vrouwen’ schreef de site 20 minutes. 

Een feest van enthousiasme, verbondenheid en vreedzaamheid die de burgemeester van Valenciennes, Laurent Degallaix, voor de camera’s lyrisch bezong: “Het is magisch! We dachten wel dat er iets formidabels zou gebeuren maar dit is boven verwachting. Dit is ook een feest tussen verschillende generaties (er waren veel Nederlandse kinderen aanwezig).”

Onvertaalbaar

Is dit alleen een momentopname die met sport is verbonden? Uit ervaring weet ik dat hierachter een dieper verschijnsel schuilt. De verbondenheid die een van de sterkste schakels vormt van de Nederlandse identiteit, die zie je niet in deze mate in Frankrijk, Italië, België of Duitsland, om maar wat landen te noemen die ik een beetje ken. Om dit fenomeen te omschrijven heeft men een onvertaalbaar woord uitgevonden: het wij-gevoel. Een gevoel dat ik vaker heb mogen ervaren bij gelegenheden als de Elfstedentocht, de grote demonstraties van de jaren tachtig, Koninginnedag of de Sinterklaasintochten. 

Misschien een kans voor degenen die niet zo lang geleden, zoals ik, in dit land zijn binnengekomen maar die geobsedeerd zijn door de deconstructie van die Nederlandse identiteit in welke ze vooral bar en boze elementen menen te ontwaren. Ga eens in het midden van een dergelijke parade staan. Snuif de sfeer en proef het ritme. Misschien hebt u een mooie foto van die happening op de voorpagina van de Nederlandse kranten gemist. Geeft niet, met deze constructieve column heb ik het gat gevuld.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden