Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het Nationaal Klimaatakkoord stelt voorlopig teleur

Opinie

Trouw

Ed Nijpels presenteerde gisteren de hoofdlijnen van het Klimaatakkoord aan minister Wiebes. © ANP
Commentaar

Vier maanden al onderhandelen bedrijven, overheden en milieuorganisaties over het Nationaal Klimaatakkoord. Over het resultaat tot nu toe lopen de meningen zeer uiteen. 

Je kunt natuurlijk zeggen dat het pure winst is dat er geen partijen van tafel zijn weggelopen, dat dit slechts een startdocument is en dat échte afspraken nog volgen vóór eind van dit jaar.

Lees verder na de advertentie

Maar er is ook reden om te somberen. Harde afspraken ontbreken. Wat op tafel ligt is niet veel meer dan wat contouren, over hoe in 2030 de CO2-uitstoot met 49 procent gedaald moet zijn. Er is echt veel meer nodig wil minister Wiebes (klimaat) een beetje serieus genomen worden op de klimaattop van de VN eind dit jaar.

Want slechts aan twee ‘klimaattafels’ zijn er serieuze vorderingen – over hoe we in de toekomst wonen en hoe we elektriciteit gaan opwekken. Maar dat zijn wel sectoren waarvoor de laatste jaren al diverse hoopvolle plannen waren ontwikkeld. Bijvoorbeeld door de bouw van goedkopere windparken op zee. Of door initiatieven om woonwijken van het gas te halen.

Ronduit telerustellend

Grootse meeslepende gedachten of vernieuwende voorstellen voor de toekomst van de landbouw of het wegvervoer zijn de afgelopen vier maanden niet gepresenteerd – hoewel daar toch diverse voorzetten voor zijn gedaan, onder andere door het Planbureau voor de Leefomgeving voor de toekomst van de landbouw.

De grote bedrijven lijken alleen in beweging te komen als de schatkist royaal open gaat

Ronduit teleurstellend is de afwachtende houding van het bedrijfsleven aan de klimaattafel ‘industrie’. Want dat is toch de sector met de grootste CO2-uitstoot: daar moeten dus grote stappen worden gezet. Maar de grote bedrijven lijken alleen in beweging te komen als de schatkist royaal open gaat. Ze eisen een subsidie oplopend tot 1 miljard euro per jaar in 2030.

Afwentelen is niet meer van deze tijd

Het is ongepast hoe zo van het klimaatprobleem een businesscase wordt gemaakt. Al sinds de jaren negentig is immers duidelijk dat de industrie moet omschakelen naar nieuwe energiebronnen. Daar had dus best een voorschot op genomen kunnen worden. De kosten van overschakelen op alternatieve energie worden geschat op 15 à 20 miljard euro tot 2030. Wie dan jaarlijks één miljard euro durft te vragen aan de belastingbetaler, overvraagt, en wordt als serieuze gesprekspartner ongeloofwaardig.

Uiteindelijk is het, eind dit jaar, aan minister Wiebes om te oordelen over een klimaatdeal in de polder. Geruststellend is het in ieder geval dat voor hem de betaalbaarheid voor de huishoudens uitgangspunt is. En dat ook hij bedenkingen heeft over het grote enthousiasme waarmee bedrijven kijken naar de subsidiepotten van de overheid. Iedereen moet een bijdrage leveren aan de oplossing van het klimaatprobleem. Afwentelen van verantwoordelijkheden is niet meer van deze tijd.

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Eerdere commentaren vindt u hier.

Lees ook:

Wie krijgt straks de rekening van het Klimaatakkoord?

Voorzitter Ed Nijpels presenteerde de contouren van een Klimaatakkoord. Wat kosten alle milieuplannen? En wie betaalt? Het komende half jaar gaat het getouwtrek hierover door.

Het Nationale Klimaatakkoord: nog geen reden voor een feestje

Een overlegcircus was het. Eerst gemoedelijk, daarna verhit, zoals dat gaat met onderhandelingen die de eindstreep naderen. Toch kropen tientallen milieuorganisaties, overheden en bedrijven de afgelopen maanden steeds weer samen om het belangrijke Nationale Klimaatakkoord te kunnen sluiten.

Deel dit artikel

De grote bedrijven lijken alleen in beweging te komen als de schatkist royaal open gaat