ColumnStevo Akkerman

Het moest in kapitalen: ‘GA NIET DE NATUUR IN VANDAAG!’

Nu werd de wereld wel heel klein. Meldde Natuurmonumenten vrijdag nog dat iedereen welkom was in de natuur, gisteren kregen we te horen dat we daar te gretig gebruik van maakten. Er volgde een noodoproep vol hoofdletters om ons te waarschuwen niet naar buiten te gaan. ‘Onze natuurgebieden worden overspoeld met duizenden bezoekers. Dit is niet meer verantwoord! Dringend verzoek om naar huis te gaan of thuis te blijven. GA NIET DE NATUUR IN VANDAAG!’

Zo gevaarlijk was de natuur nog nooit, wilde ik tikken, maar dat was natuurlijk onzin. Het ging nu om onszelf, de mens, niet in staat voldoende afstand te houden van zijn soortgenoten. Een hard gelag was het wel. Zaterdag had ik nog uren langs de IJssel gelopen en dat was heilzaam geweest; de weinige andere wandelaars groetten vriendelijk en de harde oostenwind woei alle sombere cirkelgedachten uit het hoofd, met medewerking van de tijdloze schoonheid van de rivier en het landschap.

Maar gisteren zat ik weer op mijn werkkamer, met af en toe een uitstapje naar het kleine balkonnetje, en mijn uitzicht op de wereld werd bepaald door Twitter, waar het nieuws niet vrolijk was. ‘Mensen die voor hun beroep constant met het virus bezig zijn, moeten oppassen’, zei een lector psychische gezondheidszorg vrijdag in Trouw, en hij noemde daarbij ook journalisten. Heel juist, dacht ik, en scrolde nog even verder. Hier een stuk over aanvankelijke onderschatting van het gevaar in Italië, daar een artikel over corona op Lesbos en het lot van de vergeten vluchtelingen, elders een bericht over politiebewaking bij een medicijnfabriek in Zeewolde. Dat alles gelardeerd met woedende meldingen over roekeloze gezelligheid in het Vondelpark en op de stranden.

Ik vrees dat deze ramp zich niet zo gemakkelijk down laat locken

Ik begreep die woede wel, maar ik had ook het gevoel dat achter de gretigheid om anderen de les te leren iets anders schuilging: de behoefte aan houvast, het idee dat het gevaar bezworen zou zijn als alle onverantwoordelijke types eindelijk eens zouden stoppen met hun onverantwoordelijkheid. Ik ben daar natuurlijk voor, maar ik vrees dat deze ramp zich niet zo gemakkelijk down laat locken. Misschien is dat nog het moeilijkste: de noodzaak van maatregelen in te zien en tegelijkertijd te accepteren dat die nooit dé oplossing zijn, alleen een deel daarvan, hopelijk, op termijn.

Via hetzelfde Twitter dat woede, angst en desinformatie vermenigvuldigt, trof ik ook een bericht aan van Barack Obama, een man wiens stem deze dagen zeer gemist wordt. De oud-president beval een paar artikelen aan over ‘hoe voor elkaar te zorgen bij crises’. Een van die stukken was van Andrew Sullivan, in New York Magazine. Sullivan greep terug op de aids-epidemie, die hij van nabij meemaakte: ‘Ik leerde één ding: Leven tijdens een plaag is een geïntensifeerd leven. Het onthult de radicale onzekerheid die er altijd al was. De truc is, zoals alle grote religies leren, niet naar controle te zoeken, maar een zekere evenwicht te vinden, zelfs in dat wat je niet kunt verwerken.’

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden