Commentaar Partij voor de Dieren

Het mag wel wat transparanter bij de Partij voor de Dieren

Het conflict tussen de voorzitter van de Partij voor de Dieren, Sebastiaan Wolswinkel, en de andere leden van het bestuur voltrekt zich in de voor de Partij voor de Dieren vertrouwde geheimzinnigheid. Transparantie is niet de grootste kracht van de jonge partij.

De terughoudendheid van de Partij voor de Dieren om discussies in de partij in alle openbaarheid te voeren is op zichzelf begrijpelijk. Een jonge partij die uiteindelijk vaste voet krijgt aan het Binnenhof heeft traditioneel te maken met wantrouwen van de omgeving en, intern, met discussies over de te volgen koers. Zeker als na een aantal jaren het electorale succes toeneemt en de partij met bredere vragen te maken krijgt dan waarvoor de partij aanvankelijk werd opgericht.

Helemaal geen partij met leden

Geert Wilders kan erover meepraten. Voor hem was het de reden van de PVV helemaal geen partij met leden en, nog erger, met inspraak van leden te maken. Die keuze maakte de Partij voor de Dieren niet, en terecht.

Aanvankelijk was de partij echter even gesloten als de PVV. Zo waren congressen niet openbaar en wekte de partij de indruk door een beperkt aantal mensen te worden overheerst. Een club met sektarische trekken. Dat stond succes lange tijd niet in de weg. Bij de laatste verkiezingen veroverde de Partij voor de Dieren vijf zetels en de door de partij aangekaarte onderwerpen staan prominent op de politieke agenda. Met dergelijk succes komt vanzelf de vraag op of onderwerpen op de agenda krijgen genoeg is. Het is niet meer dan logisch dat in dit stadium van de ontwikkeling van de partij mensen vragen om een veel bredere inzet van de partij.

De nieuwe fractievoorzitter in de Kamer, Esther ­Ouwehand, zei in een interview dat daar weinig kans op is. Een Kamerlid en een partijvoorzitter lukte het niet die vraag binnen de partij zelfs maar geagendeerd te krijgen. Het Kamerlid stapte uit de fractie en de voorzitter werd door zijn medebestuursleden aan de kant gezet en geroyeerd als partijlid.

Reële vrees voor repercussies

Het is tekenend dat de partijleden die bij de laatste stap vraagtekens plaatsen dat anoniem doen. Kennelijk is de vrees voor repercussies een reële vrees. Met deze stap wordt bovendien de indruk bepaald niet weggenomen dat binnen de partij gezichtsbepalende mensen rondlopen die menen de ultieme waarheid te kennen en vinden dat discussie met anderen dus overbodig is.

De Partij voor de Dieren wordt met enige regelmaat verweten een sektarische club te zijn. Zonder meer transparantie en zonder de mogelijkheid in alle openbaarheid te kunnen discussiëren over de koers en de doelen van de partij, wint dat verwijt aan kracht. De partij bestaat nu lang genoeg en kent genoeg succes om de deuren wagenwijd open te gooien.

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden